June 10, 2010
Treść tego hasła być może nie być zgodna z zasadami neutralnego punktu widzenia.
Zajrzyj na stronę dyskusji i pomóż go poprawić.
Polski Poruszenie Przyjaciół Indian (PRPI) - ogólnokrajowa wspólnota społeczna hobbystów - osób indywidualnych i grup zainteresowanych Indianami obu Ameryk (z przewagą miłośników kultury materialnej dawnych Indian Ameryki Północnej), istniejąca w Polsce od połowy lat 70. XX w. Jak gromada nieformalna, PRPI nie posiada oficjalnych władz azaliż struktur organizacyjnych, listy zarejestrowanych członków ani siedziby (centrali, biura, itp).
Spis treści
//
Historia
PRPI pierwotnie był niewielkim (kilkadziesiąt osób), rozproszonym terytorialnie i aktywnym sporadycznie kręgiem hobbystów, skupiającym około lokalnych grup i liderów młodych w większości ludzi, trafienie w roku spotykających się na letnich ogólnopolskich zlotach osób zainteresowanych kulturą Indian. Z upływem lat gromada (od 1980 r. określająca się w charakterze PRPI) stawała się raz za razem liczniejsza i aktywniejsza, gromadząc indianistów o coraz to różniejszych zainteresowaniach (relacja, obszar kulturowy materialna i duchowa, zdolność, współczesne żywot i problemy Indian, zbieractwo, twórczość literacka, muzyka, itp.) i coraz to z większym natężeniem zróżnicowanych formach działania (zloty, spotkania lokalne, sesje popularnonaukowe, wystawy, pokazy, imprezy plenerowe, prelekcje o tematyce indiańskiej, itp.)
Obecnie PRPI to wielopokoleniowy podniecenie hobbystyczny o cechach kontrkultury i złożonej - choć później zasadniczo nieformalnej (odstępstwo: PSPI) - strukturze organizacyjnej (nieformalne stowarzyszenia, kluby, grupy lokalne i tematyczne). Cechuje go silne impresja tożsamości (a jednocześnie mnogi indywidualizm) kilkudziesięciu w najwyższym stopniu aktywnych i doświadczonych uczestników PRPI a słabsza konsolidacja liczniejszego grona (statystycznie młodszych i czasowych) sympatyków ruchu. W porównaniu z większością innych grup indianistów na świecie, PRPI cechują: dosyć rozległy rozciągłość (uczestnicy w całej Polsce, kontakty zagraniczne), znaczne zróżnicowanie tematyki i poziomu zainteresowań poszczególnych jego uczestników zaś rozmaitość form i świadomy oblicze większości działań grupowych i indywidualnych (a co za tym idzie - niedostatek bez ogródek określonych celów i przywództwa, niemoc organizacyjna i finansowa a pewna wewnętrzna niespójność).
Polskie Federacja Przyjaciół Indian
Osobny punkt: Polskie Związek Przyjaciół Indian.
Spośród uczestników PRPI wywodzili się założyciele i większa część kilkudziesięciu członków Polskiego Stowarzyszenia Przyjaciół Indian (PSPI), jedynej zarejestrowanej formalnie ogólnopolskiej organizacji indianistów. PSPI powstało w 1990 roku (swoją siedzibę miało w pierwszej chwili w Białymstoku, a z kolei w Warszawie) w związku z przygotowaniami do polskich etapów indiańskiego tzw. “Świętego Biegu” z Londynu do Moskwy. Szerokie cele statutowe stowarzyszenia obejmowały tzw. “4xP” (poznawanie, praktykowanie, propagowanie i podpora) w dziedzinach dotyczących Indian obu Ameryk, a jego członkami miały być przede wszystkim osoby organizujące aktywność przyjaciół Indian w Polsce.
Szczyt aktywności PSPI przypadł na połowę lat 90. XX w. Chociaż ze względu na niedostatek doświadczeń, skromne zaplecze organizacyjne i finansowe, nieznaczny napływ nowych członków tudzież kontrowersje około działalności PSPI federacja zaprzestało aktywnej działalności wobec schyłek lat 90. Próby jego reaktywacji zaowocowały przywróceniem działalności Stowarzyszenia przy zmierzch 2007 roku.
Działalność
Do najpopularniejszych form działalności PRPI należą:
- ogólnopolskie zloty przyjaciół Indian - wakacyjne tygodniowe spotkania przypominające formą dawne obozowiska Indian Wielkich Równin, będące dorocznym świętem polskich indianistów, miejscem prezentacji i autopromocji, sposobem wypoczynku, okazją do spotkań towarzyskich i wszelkiego typu wymiany. Zloty PRPI gromadzą z reguły powyżej 100 tipi i 500 uczestników (XXX Spotkanie PRPI odbył się na przełomie lipca i sierpnia 2006 w Uniejowie)
- “indiańskie wioski” - niewielkie skanseny kultury Indian Ameryki Północnej stanowiące prywatne przedsięwzięcia komercyjne o sezonowym przeciętnie charakterze i regionalnym zasięgu, obejmujące tak bywa nieco ewentualnie kilkanaście tipi, część muzealną i plac zabaw; “wioski” oferują kilkugodzinne edukacyjno-rozrywkowe programy na rzecz zorganizowanych grup dzieci i młodzieży, czasami organizują ponadto imprezy na rzecz dorosłych i turystów indywidualnych i wakacyjne obozy z elementami programu “indiańskiego”
- pow-wow - otwarte na rzecz publiczności festiwale indiańskiej muzyki i tańca Indian Ameryki Północnej, gromadzące co bynajmniej kilkudziesięciu polskich indianistów (z których część rywalizuje w kilku kategoriach indiańskich tańców), nieco grup pieśniarzy, statystycznie również widzowie i gości z zagranicy (indianiści z sąsiednich krajów i bez pary Indianie); organizowane zwykle cios na trymestr, są okazją do zabawy i nauki (kurs indiańskiego tańca i śpiewu), do promocji współczesnej kultury indiańskiej a do spotkań towarzyskich i wszelkiego typu wymiany (informacji, umiejętności, doświadczeń, zbiorów, publikacji, wyrobów, surowców, narzędzi, itp.)
- czasowe wystawy tradycyjnego rzemiosła indiańskiego, dzieł sztuki, publikacji, fotografii, itp., organizowane ze zbiorów prywatnych indianistów i prezentujące zarówno oryginalne wyroby indiańskie (rzadziej), kiedy i (częściej) w pojedynkę wykonywane repliki i kopie
- prelekcje i pokazy indiańskich tańców, ceremonii i towarzyszących im elementów kultury materialnej (organizowane jak m.in. Sat-Okha m.in. na rzecz szkół i przedszkoli, domów kultury, pracowników firm i klientów centrów handlowych - zarówno na zasadach komercyjnych, kiedy i charytatywnych)
- sesje i konferencje popularnonaukowe, przeglądy filmów o tematyce indiańskiej natomiast kurs i ceremonie z elementami indiańskiej kultury i obrzędowości, organizowane własnymi siłami osób związanych z PRPI bądź (częściej) we współpracy z innymi organizacjami i instytucjami, kiedy niekiedy dodatkowo z udziałem zaproszonych Indian (sesje popularnonaukowe PRPI- w tym posiedzenie “Indianie i Indianiści”, dedykowana pamięci jednej z prekursorek PRPI, “Indiańskiej Babci” Stefanii Antoniewicz - odbywały się m.in. w styczniu 2003 i marcu 2006 roku w Muzeum Etnograficznym w Warszawie)
- indywidualna i zbiorowa funkcjonowanie wspierająca Indian (moralna, materialna i symboliczna), współpraca w międzynarodowych akcjach protestacyjnych (np. petycje i emaile w sprawie Leonarda Peltiera, udział z innymi grupami humanitarnymi (np. współpraca w “pilnych akcjach” Amnesty International), okazjonalne akcje charytatywne i spotkania z udziałem indiańskich działaczy (np. z AIM).
- wyjazdy w rejony zamieszkane przez Indian obu Ameryk, nawiązywanie w tamtym miejscu osobistych znajomości i przyjaźni, pozyskiwanie posiadanej przez Indian wiedzy i umiejętności w drodze bezpośrednich kontaktów, zapraszanie Indian do Nasz i nawiązywanie kontaktu z Indianami u nas przebywającymi
- studia i badania naukowe (antropologia kultury, kulturoznawstwo, lingwistyka, itp.) umożliwiające odwzorowanie własnych zainteresowań w działanie zawodową, systematyzację wiedzy, towarzystwo w badaniach terenowych i konferencjach naukowych, publikowanie natomiast dyrygowanie działalności naukowej i edukacyjnej
- publikacje i frekwencja w mediach - namowa na dyskurs krajowy czy też samodzielne pisanie książek o tematyce indiańskiej, redagowanie i wydawanie czasopism środowiskowych (”Tawacin” i inne), publikowanie w prasie tekstów o tematyce indiańskiej, wkład w programach telewizyjnych i radiowych
- Internet - generowanie prywatnych stron z informacjami o Indianach i indianistach, administrowanie środowiskowymi forami dyskusyjnymi, kierowanie internetowych audycji radiowych, itp.
Zależności z otoczeniem
Dla szerszej opinii społecznej w Polsce względnie nieco modny - przez osoby, które się z zanim zetknęły, PRPI postrzegany jest tak bywa jak niewielka i nieszkodliwa (a chociażby wystarczająco “sympatyczna” bądź “zabawna”) subkultura, zawężana często do widowiskowych grup indianistów zainteresowanych aktywnie kulturą materialną dawnych Indian Wielkich Równin i jej publiczną promocją. Mimo że stosunki większości indianistów z PRPI są średnio przejściowe i powierzchowne, to część jego starszych uczestników zabiega o utrwalanie i wzmacnianie więzi wewnątrzśrodowiskowych wśród sympatyków PRPI. Część liderów wykazuje również szersze ambicje, wykorzystując swoje indiańskie zainteresowania i indianistyczne kontakty do działań o innym - przeciętnie pokrewnym - charakterze (wychowanie i karmienie, obszar kulturowy i egzemplarz, ochrona środowiska i nadzór środowiska, przemysł turystyczny i laba, itp.)
Linki zewnętrzne
Kategorie: Badacze i miłośnicy Indian • Kontrkultury • Alternatywne ruchy i style życia • Etnografia • HobbyUkryta klasa: Artykuły wymagające neutralnego ujęcia tematu