Trzeba się czymś interesować

Wypchane ssaki w Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu

Taksydermia (z gr.: taxis - “przygotowywanie”, “układanie” + derma - “skóra” albo z łac.: taxi - “podniecenie” + derm - “skóra”) - okaz montażu bądź reprodukcji, zwykle w poprzek wypchanie, martwych zwierząt na wystawę (np. trofea myśliwskie) ewentualnie na rzecz innych źródeł badań. Przedmiotem taksydermii prawdopodobnie być iks jakość zwierzęcia ogółem z człowiekiem. Metody praktykowane przez taksydermistów rozwinęły się zeszły stuleciu, podnosząc postać tej dziedziny. Po usunięciu z okazu organów, krwi i oczu, zastępuje się je substancjami konserwującymi, a oczy sztucznymi.

Taksydermiści mogą być profesjonalistami, przygotowując eksponaty komercyjnie na rzecz muzeów, myśliwych, azali wędkarzy, a dodatkowo amatorami - przygotowując eksponaty w ramach swojego hobby.

Do preparowania eksponatów taksydermicznych niezbędna jest wiedza anatomii, autopsji, rzeźbienia, malarstwa natomiast garbowania.

Przypisy

1. ↑ Online Etymology Dictionary (en).

Kategorie: Próbka • Biegłość • Szwung • Nauka o zwierzętach

Decoupage — nauki techniczne ozdabiania przedmiotów polegająca na przyklejaniu na adekwatnie spreparowaną powierzchnię (faktycznie każda nawierzchnia: ksylem, metal, szkło, wyrób tkacki, tworzywo sztuczne, wyroby ceramiczne) wzoru wyciętego z papieru ewentualnie serwetki papierowej (nauki techniczne serwetkowa).

Przykład techniki decoupage

Decoupage z klasą polega na naklejaniu wzoru i pokryciu go wieloma warstwami lakieru owszem, tak aby wtopił się totalnie i nie był odczuwalny blisko dotknięciu. W zamyśle ma on wypatrywać podczas gdy namalowany.

Słowo decoupage pochodzi od francuskiego czasownika „decouper” – wycinać.

Historia

Uważa się, iż nauki techniczne decoupage pochodzi ze wschodniej Syberii. Plemiona Nomadów ozdabiały w ów wyjście groby swoich przodków. Stamtąd nauki techniczne przywędrowała do Chin, dokąd aż do XII wieku była popularną metodą ozdabiania lampionów, okien, pudełek i innych przedmiotów. W XVII wieku z racji wymianei handlowej z Dalekim Wschodem decoupage przywędrowało do najprzód do Włoch, a w XVIII w. do innych krajów Europy. Weneccy stolarze używali decoupage do produkcji mebli tworząc tańszą alternatywę do modnych w owym czasie chińskich lakierowanych mebli. Sztukę tą nazywano lacca contrafatta. Na dniach odchodzono od naśladowania dalekowschodniego wzornictwa na przedmiot kopii dzieł ówczesnych malarzy. Decoupage zyskało przezwisko “sztuki biedaków”. Lada dzień decoupage stało się jednym z typowych kobiecych szwung, nadzwyczajnie popularnym m.in. na dworze Ludwika XV. Ozdabiano nie przed chwilą umeblowanie, natomiast coraz to częściej plus mniejsze przedmioty np. pudełka i przyrządy toaletowe. Używano do tego natychmiast nie przed chwilą kopii wszak i wyciętych elementów oryginalnych obrazów. Z powodu temu zniszczono do licha i trochę ówczesnych dzieł takich malarzy kiedy Boucher, Fragonard, Redoute, Pillement, Watteau. Niektórych twórców techniką decoupage zaczęto czasochłonnie honorować za artystów. Owszem było z Katafalk Delaney, która stałą się ulubienicą dworu królowej Charlotty. Później niedaleko pomocy decoupage tworzyli dodatkowo Pablo Picasso i Henri Matisse.

Materiały

Do techniki decoupage stosuje się materiały, które na ogół są dostępne w każdym gospodarstwie domowym:

• Przedmioty do ozdabiania: pudełka, skrzynki, świeczniki, doniczki, ramki do zdjęć, albumy, ceramika.
• Motywy do nanoszenia na przedmioty wycięte albo wyrwane z serwetek papierowych, ozdobnego papieru, gazet i magazynów, wydruków komputerowych.
• Narzędzia: nożyce, nóż do tapet, żyletka, pędzle, a i gąbka kuchenna, waciki i patyczki kosmetyczne, chusteczki jednorazowe.
• Klej typu wikol ewentualnie proteina jajka.
• Farby akrylowe, lakier.

Obecnie dostępnych jest na rynku dużo przyborów i materiałów produkowanych z myślą o osobach tworzących techniką decoupage. Wolno nabyć gotowe przedmioty przygotowane celowo do ozdabiania, specjalistyczne kleje, farby i lakiery, a dodatkowo publikatory pozwalające postarzyć wiadomy rzecz np. przez stwór na przed charakterystycznych pęknięć.

Przypisy

1. ↑ Decoupage

  Wikimedia Commons posiada zbiór multimediów w temacie:
Decoupage

Zobacz parol decoupage w Wikisłowniku

Kategorie: Szwung • Ornamentyka

Decoupage — nauki techniczne ozdabiania przedmiotów polegająca na przyklejaniu na należycie spreparowaną powierzchnię (właściwie każda nawierzchnia: drzewo, metal, szkło, materiał, syntetyk, wyroby ceramiczne) wzoru wyciętego z papieru czy też serwetki papierowej (nauki techniczne serwetkowa).

Przykład techniki decoupage

Decoupage wspaniały polega na naklejaniu wzoru i pokryciu go wieloma warstwami lakieru owszem, ażeby wtopił się zdecydowanie i nie był odczuwalny niedaleko dotknięciu. W zamyśle ma on oczekiwać gdy namalowany.

Słowo decoupage pochodzi od francuskiego czasownika „decouper” – wycinać.

Historia

Uważa się, iż nauki techniczne decoupage pochodzi ze wschodniej Syberii. Plemiona Nomadów ozdabiały w ów droga groby swoich przodków. Stamtąd nauki techniczne przywędrowała do Chin, dokąd aż do XII wieku była popularną metodą ozdabiania lampionów, okien, pudełek i innych przedmiotów. W XVII wieku z racji wymianei handlowej z Dalekim Wschodem decoupage przywędrowało do pierw do Włoch, a w XVIII w. do innych krajów Europy. Weneccy stolarze używali decoupage do produkcji mebli tworząc tańszą alternatywę do modnych w owym czasie chińskich lakierowanych mebli. Sztukę tą nazywano lacca contrafatta. Lada dzień odchodzono od naśladowania dalekowschodniego wzornictwa na obiekt kopii dzieł ówczesnych malarzy. Decoupage zyskało ksywa “sztuki biedaków”. Lada dzień decoupage stało się jednym z typowych kobiecych zamiłowanie, nadzwyczajnie popularnym m.in. na dworze Ludwika XV. Ozdabiano nie przed chwilą umeblowanie, jakkolwiek raz po raz częściej dodatkowo mniejsze przedmioty np. pudełka i przyrządy toaletowe. Używano do tego nuże nie przed chwilą kopii natomiast i wyciętych elementów oryginalnych obrazów. Z przyczyny temu zniszczono mnogość ówczesnych dzieł takich malarzy kiedy Boucher, Fragonard, Redoute, Pillement, Watteau. Niektórych twórców techniką decoupage zaczęto leniwie zezwalać za artystów. Właśnie było z Katafalk Delaney, która stałą się ulubienicą dworu królowej Charlotty. Później w sąsiedztwie pomocy decoupage tworzyli dodatkowo Pablo Picasso i Henri Matisse.

Materiały

Do techniki decoupage stosuje się materiały, które tak bywa są dostępne w każdym gospodarstwie domowym:

• Przedmioty do ozdabiania: pudełka, skrzynki, świeczniki, doniczki, ramki do zdjęć, albumy, ceramika.
• Motywy do nanoszenia na przedmioty wycięte ewentualnie wyrwane z serwetek papierowych, ozdobnego papieru, gazet i magazynów, wydruków komputerowych.
• Narzędzia: nożyce, nóż do tapet, żyletka, pędzle, a plus gąbka kuchenna, waciki i patyczki kosmetyczne, chusteczki jednorazowe.
• Klej typu wikol ewentualnie proteina jajka.
• Farby akrylowe, lakier.

Obecnie dostępnych jest na rynku mrowie przyborów i materiałów produkowanych z myślą o osobach tworzących techniką decoupage. Wolno nabyć gotowe przedmioty przygotowane naumyślnie do ozdabiania, specjalistyczne kleje, farby i lakiery, a oraz massmedia pozwalające postarzyć ustalony rzecz np. przez istota na poprzednio charakterystycznych pęknięć.

Przypisy

1. ↑ Decoupage

  Wikimedia Commons posiada zbiór multimediów w temacie:
Decoupage

Zobacz parol decoupage w Wikisłowniku

Kategorie: Dryg • Ornamentyka

Obserwatorzy ptaków

Brytyjscy obserwatorzy ptaków przyglądają się czajce stepowej (piąte sformułowanie w Wielkiej Brytanii)

Obserwowanie ptaków, ptasiarstwo (ang. birdwatching) – odmiana zamiłowanie polegający na obserwowaniu ptaków, gołym okiem bądź przez przybory optyczne (lornetkę, lunetę). Towarzyszy temu zwykle zgłębianie wiedzy na kwestia ich wyglądu, głosów, zachowań i biologii. Skądinąd ptaki są statystycznie fotografowane, kiedy niekiedy techniką digiscopingu. Miłośnicy tego zamiłowanie nazywani są ptasiarzami albo (rzadziej) ptakolubami. W przeciwieństwie do ornitologów, ptasiarze są statystycznie amatorami i nie prowadzą badań naukowych.

W Europie birdwatching jest przede wszystkim wzięty na Wyspach Brytyjskich - liczbę tamtejszych birdwatcherów szacuje się na 3-4 mln. Do RSPB - Królewskiego Towarzystwa Ochrony Ptaków trzeba powyżej 1 milion członków, co czyni je największą europejską organizacją przyrodniczą.

Niektórzy ptasiarze w szczególności poszukują rzadkich na rzecz danego obszaru ptaków, wprowadzając je później na osobistą listę obserwowanych gatunków. Specjalnym rodzajem takiego obserwatora jest tzw. twitcher - tuz, który kolekcjonuje obserwacje rzadkich gatunków, podążając za otrzymanymi informacjami o ich wystąpieniu i traktując to dryg wyczynowo. Celem jest zobaczenie ptaka, na ogół również sfotografowanie go, i dopisanie do swojej listy. Twitcher wybiera się na obserwację wówczas w tamtym czasie, jak otrzyma pewną nowość o miejscu przebywania osobnika interesującego go gatunku, i przypuszczalnie w tym celu ukończyć co więcej daleką podróż.

Ptasiarze statystycznie prowadzą notatki i wymieniają się informacjami na internetowych forach i grupach dyskusyjnych. Często biorą wkład w liczeniach ptaków migrujących bądź zimujących na danym obszarze. Dane zebrane z całorocznych bądź okresowych obserwacji w tzw. kartotekach faunistycznych mogą być cennym uzupełnieniem badań prowadzonych przez ornitologów. Z drugiej strony ptasiarze często biorą wkład w działaniach ochroniarskich, prowadzonych przez organizacje przyrodnicze, takie gdy np. Ogólnopolskie Asysta Ochrony Ptaków azali Asysta Przyrodnicze “Bocian”.

Spis treści

• 1 Moralność obserwacji
• 2 Metody obserwacji
• 3 Miejsca obserwacji
• 4 Przypisy
• 5 Bibliografia
• 6 Zobacz też

//

Moralność obserwacji

Niewłaściwe wyjście do obserwowania ptaków, wspólnie z rosnącą liczbą zainteresowanych tą formą spędzania wolnego czasu, prawdopodobnie zadawać szkody w ich populacjach i ogólnie w przyrodzie. Tak więc w środowisku miłośników ptaków obowiązują pewne reguły. Ogólnie, dobro ptaków jest stawiane nad zainteresowaniem obserwatora i chęcią zrobienia efektownego zdjęcia.

Wśród zasad etycznych jest dozwolone zastąpić między innymi:

• ograniczanie niepokojenia ptaków do minimum,
• niezakłócanie spokoju ptaków w sąsiedztwie gnieździe. Niepokojone ptaki mogą rozmieścić lęg, a frekwencja człowieka w pobliżu gnieździe i pozostawione przez niego ślady mogą zwymiotować uwagę drapieżników i uprościć im zrabowanie jaj czy też piskląt,
• działanie w kierunku ochrony środowiska przyrodniczego, w jakim żyją ptaki,
• nierozpowszechnianie informacji o miejscach gniazdowania ptaków, w zasadzie ich rzadkich czy też zagrożonych gatunków,
• bezwzględne posłuszeństwo prawa dotyczącego ochrony przyrody.

Metody obserwacji

Ptaki jest dozwolone dosięgać wzrokiem wzdłuż i wszerz i o każdej porze roku, lecz okresami o największej różnorodności obserwacji są wiosenne i jesienne migracje. Jeśliby chodzi o porę dnia, ptasiarze w większości wypadków wybierają przedwczesny rano, albowiem w tamtym czasie ptaki dogłębnie poszukują pożywienia i są łatwiejsze do wypatrzenia. Okresy największej dobowej aktywności ptaków to pierwsze danie dwa godziny po wschodzie słońca a schyłek. W słoneczne środek dnia, gdy atmosfera jest nagrzane, wolno patrzeć ptaki drapieżne i brodzące (np. bociany) krążące w kominach ciepłego powietrza.

Decydujące obrączkowanie na rzecz prawidłowego i szybkiego rozpoznania ptaka w terenie ma wiedza charakterystycznych gildia danego gatunku. Identyfikując klasa, bierze się wobec uwagę wymiary ptaka (głównie w porównaniu z rozmiarami innych gatunków), cechy morfologiczne (przede wszystkim postać i wielkość różnych części ciała, głównie skrzydeł, ogona azaliż dzioba, i ich wzajemne proporcje), odcień upierzenia, zdanie. Skądinąd istotne w identyfikacji mogą być: anturaż w jakim kuśka przebywa, jego behawior i droga poruszania się, gatunek pobieranego pokarmu, wiedza zasięgu występowania poszczególnych gatunków i prawdopodobieństwa ich wystąpienia na określonym obszarze.

Miejsca obserwacji

Wieża obserwacyjna w fińskim Parku Narodowym Valkmusa

Miejscami przede wszystkim sprzyjającymi obserwacjom są wszelkie środowiska o zróżnicowanym charakterze: zbiorniki wodne i inne obszary wodno-błotne, podmokłe łąki, pejzaż rolny z miedzami i zadrzewieniami śródpolnymi, rozległe lasy w małym stopniu przekształcone przez człowieka, skraje lasów i zadrzewień, tereny górskie.

W niektórych rezerwatach i parkach narodowych ustawiane są specjalne kryjówki, platformy i wieże obserwacyjne, które ułatwiają dostrzeżenie ptaków, równolegle nie powodując ich niepokojenia.

W Polsce miejscami w większości wypadków uczęszczanymi przez ptasiarzy są:

• Zatoka Pomorska, ujście Świny ze społecznym rezerwatem Karsiborska Kępa
• Zatoka Gdańska, ujście Wisły, Mierzeja Helska
• Park Etniczny Ujście Warty
• Biebrzański Skwer Narodowy
• Puszcza Białowieska
• zbiornik Jeziorsko
• Rezerwat przyrody Stawy Milickie w dolinie Baryczy
• stawy w dolinie górnej Wisły (okolice Zatora i Spytkowic tudzież Zasobnik Goczałkowicki)
• Dolina Środkowej Wisły
• Tatry

Przypisy

1. ↑ The RSPB: About us
2. ↑ OTOP | Ogólnopolskie Asysta Ochrony Ptaków

Bibliografia

• Andrzej G. Kruszewicz Ptaki Polski, wolumin I. Multico, Stolica Polski 2005, ISBN 83-7073-360-3, s. 11-15
• Dariusz Graszka-Petrykowski Ptaki. Zawodowy informator na rzecz początkujących obserwatorów, Klub na rzecz Ciebie, Gród nad Wisłą 2005, ISBN 83-7404-128-5, s. 102-126
• Einhard Bezzel Podglądanie ptaków, Firma wydawnicza Wydawnicza “Delta W-Z”, ISBN 83-7175-491-4, s. 115-123
• Obserwacje ptaków - OTOP
• Hobby obserwowania ptaków - PTOP Salamandra

Zobacz też

• obrączkowanie ptaków

Kategorie: Bakcyl • Nauka o ptakach

Buhurt (łac. bagordia, fr. behourt) - zaczerpnięta z języka niemieckiego miano oznaczająca przedstawienie kawaleryjski. Od czasu do czasu ograniczał się on jedynie do konnej parady rycerzy, choć chętnie uzupełniano go o starcia na tępą uzbrojenie. Zawodnicy walczyli indywidualnie, podwójny ewentualnie w grupach, godzili w przeciwników kopiami zaopatrzonymi w tępe groty, zadawali ciosy stępionymi albo drewnianymi mieczami ewentualnie maczugami. Buhurty rozgrywano od XIII do XVI wieku.

Buhurt współcześnie

We współczesnym znaczeniu buhurt (w przeciwnym razie bohurt czy też behurt) skupia się na starciach formacji złożonych z osób należących do bractw rycerskich. Głównym celem jest nieudawana, siłowa kampania, dziewka służebna nie tak duża liczba celom inscenizacyjnym azaliż pokazowym, co kiedy najskuteczniejszej i najszybszej eliminacji przeciwnika. Te współczesne walki zbiorowe mające obszar na turniejach rycerskich mają z historycznym odpowiednikiem tycio wspólnego.

Do buhurtu dopuszcza się wszelkiego rodzaju uzbrojenie, która istniała w datowaniu odtwarzanej imprezy. Są pewne wyjątki, związane z bezpieczeństwem walczących. Nie dopuszcza się nadziaków, korbaczy ewentualnie kiścieni, uzbrojenie musi być tępa. Na dodatek ważny jest tenże droga użycia broni, niedozwolone są pchnięcia (w przypadku mieczy) azaliż ataki kantem tarczy. Opancerzenie musi zastrzec uczestnikowi bezpieczeństwo na polu walki. Wynika z tego trend do unifikacji natomiast upraszczania uzbrojenia - szybkie zużywanie się zbroi zniechęca do używania wiernych, a co za tym idzie drogich replik wysokiej jakości, tudzież ścisk na maksymalną ochronę skłania do używania pełnych kompletów zbroi płytowych, co wielce okazjonalnie jest odzwierciedleniem prawdziwych realiów średniowiecznego pola walki. Gdyby w trakcie pojedynku dojdzie do obluzowania czy też utraty części opancerzenia obtarcie jest przerywane do czasu usunięcia usterki. W związku z powyższym buhurt tyczyć się trzeba nieco jak sportowe przedstawienie, nie przypisując mu wartości odtwórczych i edukacyjnych.

Kategorie: Relacja wojskowości • HobbyUkryta rodzaj: Zalążki artykułów

Uprawianie ogródka jak jedno z hobby

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
na materia hobby

Hobby (konik, orka. skoczek) – działanie wykonywana na rzecz relaksu w czasie wolnym od obowiązków. Przypadkiem wiązać się ze zdobywaniem wiedzy w danej dziedzinie, doskonaleniem swoich umiejętności w pewnym określonym zakresie, lub także poniekąd z zarobkiem — głównym celem pozostaje tymczasem rozkosz płynąca z uprawiania hobby.

Hobbyści-amatorzy liczni są w niektórych dziedzinach nauki, np. nauka o owadach, nauka o roślinach, nauka o zwierzętach, przyczyniając się do ich rozwoju. Dużo dyscyplin naukowych zawdzięcza swoje początki hobbystom, np. kraj nad wisłą trichopterologia rozwijana była przez Józefa Dziędzielewicza.

Przykładowe rodzaje hobby:

• fotografia
• taniec
• kolekcjonerstwo
• modelarstwo
• malarstwo
• amatorskie wykonanie sportu
• zajęcia rekreacyjne takie podczas gdy złapanie ryb azaliż zbieranie grzybów
• robótki ręczne
• majsterkowanie
• surfowanie po Internecie
• rysowanie
• czytanie
• działka
• Rekonstrukcja Historyczna

Zobacz też

• rekreacja
• rozrywka

Kategoria: Dryg

Bookcrossing w Lyonie

Bookcrossing (w przeciwnym razie nazywana uwalnianiem książek, krążeniem książek albo książkokrążeniem) - kwestia nieodpłatnego przekazywania książek zazwyczaj w poprzek zostawianie ich w z rozmysłem oznaczonych miejscach, by znakomitość mógł je odebrać, przeczytać i jeszcze raz odłożyć w tym samym czy też innym wyznaczonym do tego miejscu.

Książki mogą być również zostawiane w przypadkowych miejscach gdy linia tramwajowa, ulica, szkoła główna itd. Wówczas książki opatrzone są stosowną informacją, takiej na przypadek treści: Cześć, jestem uwolnioną książką, chyba że chcesz, to weź mnie ze sobą, jestem za darmo, tudzież krótką informacją o bookcrossingu.

Bookcrosserzy, alias ręce do pracy uprawiający bookcrossing, tłumaczą swoją ideę tym, iż książki nie lubią być więzione w domu na półkach, wolą obiegać z rąk do rąk i być czytane.

Spis treści

• 1 Bookcrossing na świecie
• 2 Bookcrossing w Polsce
• 3 Przypisy
• 4 Linki zewnętrzne

//

Bookcrossing na świecie

Idea narodziła się w 2001 w Stanach Zjednoczonych. Ogromnie żwawo swoim zasięgiem objęła pełny Ziemia. W roku 2009 na świecie krążyło nad 5 600 000 uwolnionych książek., z czego niespełna 15 tysięcy w Polsce (od 7 października 2003).

Bookcrossing w Polsce

Idea Bookcrossingu w Polsce pojawiła się w październiku 2003 roku. Bok w bok uruchomiono dwie polskie portale boockrossingowe: naczelny (www.bookcrossing.pl) z inicjatywy Macieja Ślużyńskiego i Lechosława Gawrońskiego i dalszy (www.gazeta.pl/podajksiazke) - za sprawą Tomasza Brzozowskiego wspieranego przez “Gazetę Wyborczą”. Najwyższy z nich bez ustanku funkcjonuje. Również w 2003 roku uczniowie XXX LO im. Ignacego Krasickiego z Łodzi uwolnili powyżej 400 książek między innymi w autobusach, na ławkach, w hipermarketach, kinach i łódzkich teatrach. Częścią akcji był oraz happening “uwolnij książkę” kto odbył się na ulicy Piotrkowskiej. Od roku 2004 bookcrosserzy w Polsce obchodzą Ogólnopolskie Święto Wolnych Książek, organizując marsze i happeningi. Pierwsze danie Święto Wolnych Książek odbyło się 6 kwietnia 2004 roku, w dniu urodzin jednego z inicjatorów bookcrossingu w Polsce. W późniejszych latach termin ta została zmieniona wobec wpływem sugestii nauczycieli.

Przypisy

1. ↑ Bookcrossing: publikacja na wydobycie ręk (pol.). 2007-07-04. .
2. ↑ Czym jest bookcrossing? (pol.). .
3. ↑ Wrong book - find the right reader! (ang.). .
4. ↑ ‘City’ o Podaj książkę - czytaj i graj

Linki zewnętrzne

• Bookcrossing Polska
• Strona oryginalna o Bookcrossingu (po angielsku)

Kategorie: Bibliotekoznawstwo • Bakcyl • Ruchy społeczne

Wargaming (i gry wojenne, bitewne, figurkowe, strategiczne) - forma dryg związanego z grami wojennymi i strategicznymi, mającymi na celu symulację konfliktów zbrojnych w możliwie dokładnym stopniu, uwzględniając takie czynniki gdy zaopatrzenie, niwa widzenia itp. Większości gier dotyczy konfliktów historycznych albo współczesnych, popularne są również gry wojenne w realiach science fiction i science fiction.

Spis treści

• 1 Historia
• 2 Rodzaje
• 3 Zobacz też
• 4 Przypisy

//

Historia

Początki gier wojennych to XIX stulecie, kiedy w roku 1811 uciecha Kriegspiel symulująca wojnę francusko-pruską stała się elementem wyszkolenia oficerów pruskich.

Na początku XX wieku ukazały się książki Herberta George’a Wellsa Floor Games i Little Wars, w których literat starał się zwalić na kupę reguły dotyczące gier figurkowych. Kwitnięcie zainteresowania nastąpił w okresie po II wojnie światowej - w pierwszej chwili gry planszowe i figurkowe, a wspólnie z upowszechnieniem komputerów pojawiły się wojenne gry komputerowe.

Rodzaje

• gry karciane - gry wykorzystujące specjalne karty oznaczające jednostki albo zdarzenia
• gry figurkowe - gry z wykorzystaniem figurek, często plus truchło do gry i specjalnych dioram, np. Warhammer Sf Battle, Warhammer 40,000, De Bellis Antiquitatis, Szczelba, Operation : World Duchota 2
• gry planszowe - gry z użyciem żetonów na planszy podzielonej przeciętnie na pola heksagonalne, np. Risk, Squad Leader, Storm Over Arnhem, polskie systemy typu WB95 azaliż B35i inne
• gry komputerowe - gry z udziałem komputera zarówno w charakterze przeciwnika, gdy i przez mejl, często korzystające z innych wzorów np. Panzer General, Steel Panthers, Close Combat, Combat Mission,Laventhar, John Tillers Combat Series.

Zobacz też

• Gra strategiczna, komputerowa uciecha strategiczna, rozrywka bitewna, rozrywka wojenna, uciecha karciana

Przypisy

1. ↑ Origins of the Kriegsspiel, Bill Leeson
2. ↑ Jane’s Naval Parność Game: Jane’s website
3. ↑ Greg Costikyan, Little Wars & Floor Games: An Introduction, Hogshead Publishing Ltd. (1995)

Kategorie: Gry • Dryg

Zasugerowano, iżby ów punkt (czy też sekcję) zintegrować z artykułem Rekonstrukcja historyczna.

W treści tego hasła występują niechybnie wyrażenia zwodnicze, co nie jest zgodne z zasadami przyjętymi w Wikipedii.

Rekonstrukcja bitwy o Berlin z 1945 roku na terenie Twierdzy Modlin

Rekonstrukcja bitwy o Berlin z 1945 roku na terenie Twierdzy Modlin

Czescy rekonstruktorzy regenerujący armię austriacką w czasie bitwy poniżej Austerlitz

Rekonstrukcja – względnie młode zjawa dotyczące szeregu działań związanych z odtwarzaniem wydarzeń historycznych. W Polsce nie ma coraz jednej, przypisanej mu nazwy.

Określana jest nazwami: odbudowa militarna, sztuka teatralna bitwy, festyn dziejowy, przedstawienie historyczne itp.

Wydaje się niemniej, iż nauka zawodu odbudowa, praktyczny jest najczęściej.

Spis treści

• 1 Następstwo działania
• 2 Grupy rekonstrukcyjne
• 3 Gawęda rekonstrukcji w Polsce
• 4 Rekonstrukcje dziś
• 5 Zobacz też

//

Skutek działania

Drużyna Wikingów najemników, wspólnota rekonstrukcji historycznych z Bielska-Białej, 2007

Rzymski legionista z grupy rekonstrukcyjnej powstałej na Uniwersytecie im. Marii Skłodowskiej-Curie w Lublinie, odwołującej się do tradycji Legio XIIII GMV – Festyn Archeologiczny w Biskupinie – dwanaście miesięcy 2006

Sens takich przedstawień ma swoich zwolenników i krytyków. Zasadnicza odchylenie dotyczy wpływu na rozumienie historii przez najmłodszych. Azaliż wpływa to na ich zapędy historią, azaliż wręcz odwrotnie, powoduje iż zapadają im w głowę czarno-białe schematy rodem z bajek.

• Rekonstrukcja (wg zwolenników): ma na celu odnowa przebiegu batalii z przeszłości. Celem takiej rekonstrukcji jest krzewienie historii przez pokazanie na energicznie replik sprzętu, replik ubioru, taktyki, komend, języka etc. stosowanego w przeszłości. Wyjątkowy ucisk kładziony jest na precyzyjność w odwzorowaniu historycznym. Rekonstrukcje są świetną okazją do zobaczenia wielu zjawisk akustyczno – wizualnych takich podczas gdy np. wybuchy, dym, ranni itd. zaś są świetną lekcją historii.

• rekonstrukcja (wg przeciwników): takie inscenizacje powodują szyk fałszywych wyobrażeń o historii, okazjonalnie są wierne historycznie, niedostatek kontekstu historycznego pokazywanego wydarzenia powoduje jego spłycenie. W wyższym stopniu miażdżąco: to takie historyczne kreskówki, nie przed chwilą nie uczą historii, jednak coraz fałszują. Przypadek: festyn w Biskupinie, na którym została pokazana konflikt zbrojny legionów rzymskich. Młodzi kadry, przede wszystkim dzieci mogą zwrócić przeczucie, iż Biskupin został niegdyś wzięty przez Rzymian.

Ponieważ rośnie numer osób uczestniczących w rekonstrukcjach nie ulega wątpliwości, iż jest to przede wszystkim świetna zabawa.

Grupy rekonstrukcyjne

Członek Grupy Rekonstrukcji Historycznej 3 Basteja Grolman z Poznania (Międzyrzecki Region Okrzepły – Pniewy, festyn – maj 2006 r.)

Na świecie od dawna panuje popularność na uczestniczenie w rekonstrukcjach. Ze względu na ostre prawo, które grupy samie sobie narzucają, dotyczące wierności broni i ubiorów z oryginałem, jest to wcale drogie zamiłowanie. W Polsce również powstało co niemiara grup zajmujących się inscenizowaniem bitew. Oficjalną nazwą nadawaną takim grupom jest gromada rekonstrukcji historycznej (w skrócie GRH).

Tworzone grupy składają się zwykle z osób pochodzących zwykle z jednej miejscowości i okolic. Wybierają charakter działania, odnośnie do konkretnej epoki, a nieraz co więcej konkretnej formacji wojskowej (np. GRH-2 pułk szwoleżerów itp.). Z reguły spętany jest z wydarzeniem, które odbyło się kędyś z grubsza miejsca zamieszkania, albo zamkiem azaliż twierdzą które guzik z pętelką “są przy ręką”. Nie jest to kanon, w Polsce istnieją także grupy rekonstrukcyjne Indian, z których każda, a jakżeby w inny sposób, odpowiada innemu plemieniu: Apaczów, Komanczów itd. Ktokolwiek członek grupy podlegający jest do samodzielnego zdobywania ekwipunku: inaczej strojów z epoki, uzbrojenia itp. Część elementów chociażby sami wykonują na podstawie dostępnych źródeł historycznych. Członkowie muszą być wyposażonym dużą wiedzą na materia ubioru i uzbrojenia z danego okresu. Na Zachodzie rozwinął się nadzwyczaj opłacający się wymiana handlowa, dokąd jest dozwolone dochrapać się obecnie niejako ogół. Np. pełny ubiór żołnierza z epoki napoleońskiej kosztuje ok. 5 tys. zł. Nawiasem mówiąc, w Polsce praca wielu warsztatów kowalskich przestawiła się na produkcję starej broni i pracuje pełną parą iżby uczynić zadość stale rosnące zapotrzebowanie.

Podstawowym zadaniem grup jest projekcja wydarzeń historycznych w formie widowiska. Gros z nich to działania nie nastawione na przychód, cieszące się poparciem lokalnych władz jak działania o dużej wadze promocyjnej na rzecz okolicy. Istnieją także wyspecjalizowane grupy, które wolno wypożyczyć do uświetnienia prywatnej azaliż firmowej imprezy. Część grup prowadzi specjalne treningi władania bronią białą, dokąd cyklicznie dochodzi do pojedynków. Ewenementem jest słynna na świecie kraj nad wisłą zawodowa gromada kaskaderska specjalizująca się w odtwarzaniu niebezpiecznych scen. Rzecz jasna w strojach z epoki. Jej członkowie maja za sobą niejeden gzyms w filmach historycznych.

Gawęda rekonstrukcji w Polsce

Jakkolwiek popularność na to swoiste szwung przyszła z całą pewnością z zachodu to zupa “nieśmiałe” rekonstrukcje odbywały się w tej chwili w PRL.

• 1967 – pochód słowiańskich wojów
• 1978 – sztuka teatralna turnieju rycerskiego na zamku Golub-Dobrzyń
• 1992 – pierwsza odbudowa Grunwaldu. Przybyło 20 rycerzy (na rzecz porównania: w roku 2006 – 1700 rycerzy i 4000 osób z całej Europy, nad 80 000 widzów)
• 1998 – odnowienie bitwy ponad Bzurą. Pierwsza odbudowa bitwy z II wojny światowej

Same bitwy nie wyczerpują skali zjawiska. Rekonstrukcje odbywają się w Biskupinie, rekonstrukcją były ponadto próby przepłynięcia Wisły na tratwie (zbudowanej wg danych historycznych) itp.

Rekonstrukcje dziś

• 2006 – wielkość inscenizacji jest niesamowita – co więcej, większa część z nich to nuże wydarzenia cykliczne odbywające się co roku: samego powstania warszawskiego dotyczyło parę z nich. Najliczniejsze to:
  • bitwa przy Grunwaldem
  • festiwal wikingów (na wyspie Wolin)
  • bitwa przy Pułtuskiem
  • bitwa powyżej Bzurą
  • bitwa poniżej Raszynem
  • bitwa poniżej Ostrołęką
  • bitwa wobec Mławą
  • bitwa poniżej Racławicami

Zobacz też

• rekonstrukcja historyczna

Kategorie: Dryg • Relacja wojskowościUkryte kategorie: Artykuły do zintegrowania • Artykuły z wyrażeniami zwodniczymi

Spotter fotografuje EN57

Trainspotting (ang. train - chęć, spot - widzieć, wypatrzyć), szwung polegające na wyczekiwaniu i rejestrowaniu numerów lokomotyw (czasem również numerów wagonów) pociągów przyjeżdżających i odjeżdżających z danej (albo wielu) stacji kolejowej a czasu ich zjawienia się. Zamiłowanie to jest popularne przede wszystkim w Wielkiej Brytanii. Dzisiaj szerzej rozpowszechnioną formą trainspottingu jest zapis danego taboru w poprzek fotografowanie i umieszczanie na stronach WWW, co jest zauważalne w poprzek liczbę stron tzw. galerii kolejowych.

Zobacz też

• Planespotting

Kategorie: Zamiłowanie • Kolejnictwo