Zasugerowano, iżby punkt Rekonstrukcja (bitwy) zintegrować z tym artykułem bądź sekcją. (dyskusja)
Rekonstruktorzy z Francji przedstawiają 101.AD.(Airborne Division)-Dywizję Powietrzno Desantową.
Rekonstruktorzy z Lokalny i Słowacji przedstawiają ofensywa na “linię Mołotowa”, Sanok, Błonia ponad Sanem, latko 2007
Historyczne rekonstrukcje to zbiór działań, w toku których ich uczestnicy odtwarzają w strojach i za pomocą artefaktów wytworzonych obecnie, poniekąd oryginalnych, konkretne wydarzenia z przeszłości (zwykle bitwy) ewentualnie różnorodne aspekty życia w wybranym okresie historycznym.
Odtwarzanie wydarzeń historycznych ma swoją długą historię, dłuższą poniekąd od historii turniejów rycerskich. Zapisy z epoki starożytnego Egiptu, Grecji albo Rzymu, mówią o przypominaniu na rzecz potrzeb publicznych wielkich zwycięstw militarnych ówczesnych władców. Natychmiast w roku 1687 roku król James II odtworzył oskrzydlenie Budapesztu na polach Hunslow Heath. W okresie wojen napoleońskich regularne oddziały wojskowe a milicji inscenizowały w Hyde Parku wielkie bitwy na rzecz mieszkańców Londynu.
Próby przenoszenia wydarzeń historycznych do współczesności celem przybliżenia jej publiczności albo również na rzecz samych uczestników projektów historycznych bywają określane terminem żywej historii, dlatego że niedaleko każdym takim projekcie zwraca się szczególną uwagę na tragiczność wydarzeń zaś zabieganie o behawior realiów. W rezultacie historyczne rekonstrukcje sprowadzają się w swojej zasadniczej formie do przedstawiania na żywo czynności w obrębie historycznego kontekstu. Historyk, Michał Bogacki zaproponował, ażeby w języku polskim funkcjonowanie taką określać odtwórstwem historycznym.
Mimo różnych argumentów merytorycznych przemawiających za przedstawioną propozycją, istnieje teraz pluralizm polskich terminów, albowiem aktualnie na początku lat dziewięćdziesiątych XX wieku w środowiskach zajmujących się historical reenactment ustaliły się i spopularyzowały terminy: „rekonstrukcja historyczna” , „rekonstruktor” i „grupa rekonstrukcji historycznej” . Nazwy wywodzące się od czasownika „odbudować” są współcześnie używane przez wszystkich zainteresowanych - uczestników i sympatyków ruchu, a dodatkowo przez publikatory – zarówno niszowe pisma środowiskowe, gdy i środki masowego przekazu.
Spis treści
//
Kryteria zainteresowań
Rekonstrukcja bitwy wobec Grunwaldem
Grupa rekonstrukcji historycznej z okresu II w.św. na forcie Czerniaków w Warszawie
Rekonstrukcja Bitwy o Berlin z 1945 roku na terenie Twierdzy Modlin
Działania odtwórcze jest dozwolone systematyzować używając różnych kryteriów - jak pierwsze danie zastąpić należy stanowisko do nauk historycznych. Na jednym krańcu znajdą się działania odtwórcze o znamionach badań eksperymentalnych, prowadzone przez ludzi o wysokim poziomie wiedzy fachowej, ze względu którym wolno testować hipotezy nauk historycznych i lepiej oszacować aktorów wydarzeń z przeszłości. Na przeciwległym krańcu znajdzie się amatorska, popularna odbudowa historyczna traktowana jak zabawa i rarytas turystyczna. Drugie kanon, kierunek minionej rzeczywistości poddawanej działaniom odtwórczym, pozwala uhonorować czwórka typy aktywności :
- Pierwszy to generowanie artefaktów na rzecz potrzeb rekonstrukcji historycznej, inaczej akwizycja i naprawianie oryginalnych, materialnych obiektów z przeszłości (na przypadek budynków, sprzętów, narzędzi, broni, pojazdów, ubrań, mundurów, zbroi) ewentualnie generowanie od nowa obiektów naśladujących przedmioty oryginalne. Tytuł własności odpowiedniego ubrania i wyposażenia ważne jest na rzecz wszystkich odtwórców historii. Projekcja materialnych przedmiotów z przeszłości wolno również koncesjonować za odrębną specjalizację, albowiem wymaga ono właśnie złożonych umiejętności i zajmuje właśnie mrowie czasu, iż staje się na rzecz wielu osób główną aktywnością życiową, często, choć nie ma tu prostej reguły, stanowiącą powód utrzymania.
- Innego rodzaju działaniem jest projekcja określonych zbiorowości ludzkich z przeszłości, na przypadek kręgu rycerskiego, warsztatu rzemieślniczego, trupy artystów azali oddziału wojskowego. Rekonstrukcja wybranych fragmentów nieistniejącej w teraźniejszości tkanki społecznej polega na uczeniu się ról pełnionych przez członków historycznej zbiorowości, relacji z osobami pełniącymi inne role w grupie, kompletowaniu związanych z poszczególnymi rolami materialnych artefaktów tudzież na poznawaniu sposobów posługiwania się nimi. Sprawa sądowa odtwarzania określonej grupy jest wymagany, żeby w trakcie
- Inscenizacji (to trzecia część kategoria działań rekonstrukcyjnych) możliwe stało się pokazanie, gdy taka społeczność funkcjonowała w praktyce, a w takim przypadku, na przypadek, zaprezentowanie działania dawnego warsztatu rzemieślniczego, wejścia książęcego orszaku do miasta, turnieju rycerskiego azaliż ćwiczeń dawnego oddziału wojskowego.
- Czwarty kategoria działań stanowią rekonstrukcje bitew, zdarzeń historycznych azali obrzędów - trudne z logistycznego punktu widzenia złożone imprezy zorganizowane podług rozbudowanego scenariusza, tworzącego narracje złożone z sekwencji wydarzeń, trwające krocie godzin, a poniekąd dni i wymagające zaangażowania znacznej liczby ludzi.
Imprezy (na przypadek, rekonstrukcje wydarzeń, defilady, pokazy, turnieje, festyny, festiwale, zloty) mają zasadnicze sygnowanie na rzecz ruchu rekonstrukcji historycznych, gdyż nowoczesne odtwórstwo wyrasta z staż. Imprezy, stanowią arena publicznej prezentacji dorobku i clou pracy poszczególnych grup. Są one plus okazją do spotkań rekonstruktorów, dyskusji i wymiany doświadczeń. Wynikiem takich konfrontacji jest przydawka standardów działania, celów rozwoju poszczególnych nurtów ruchu, a plus generowanie nieformalnej hierarchii – wyłonienie liderów i grup wiodących, o największym autorytecie i osiągnięciach.
Uczestnicy rekonstrukcji historycznych w Polsce
Rekonstrukcja bitwy wobec Olszynką Grochowską w Parku Skaryszewskim.
Rekonstrukcja starć z czasu insurekcji warszawskiej w Ogrodzie Saskim
Rekonstruktorzy interesują się różnymi epokami z przeszłości. Na świecie jest dozwolone wykopać grupy zajmujące się odtwarzaniem różnorodnych okresów historycznych od pradziejów do XX wieku. W Polsce do tej pory skrystalizowały się następujące nurty rekonstrukcji, które w skrócie przedstawimy w dalszej części rozdziału:
- odwołujący się do średniowiecza;
- napoleoński, choć jest to określenie umowna, bowiem w Polsce obejmuje on czas od końca XVIII wieku do 1831 roku;
- odwołujący się do Wojny Secesyjnej w USA (1861-1865);
- dwudziestowieczny, najliczniej reprezentowany przez środowiska nawiązujące do tradycji polskiej kawalerii tudzież grupy odtwarzające II wojnę światową. Działania odtwórcze skupiają się na rekonstruowaniu działań militarnych (ang. combat reenacting) ewentualnie na inscenizowaniu aktywności pokojowej (ang. living history). Oba te nurty odtwórstwa uzupełniają się i często współwystępują w ramach tych samych imprez, aliści w poszczególnych krajach różne epoki zaś typy aktywności zyskują mniejszą ewentualnie większą moda wśród rekonstruktorów. Zainteresowania rekonstruktorów zależą w dużym stopniu od biegu dziejów konkretnego kraju azali regionu, więc w Polsce rekonstrukcje militarne (w zasadzie kiedy chodzi o XX stulecie) rozwijają się lepiej aniżeli „living history”. W Stanach Zjednoczonych oraz inscenizacje bitew są równie popularne gdy projekcja aktywności pokojowej, w tym – codziennej egzystencji zwykłych ludzi żyjących w przeszłości.
Największą grupę wśród uczestników rekonstrukcji historycznych stanowią osoby nie zajmujące się zawodową problematyką historyczną. Są to z reguły amatorzy, którzy traktują uprawianie żywej historii/ odtwórstwo historyczne/ rekonstrukcje historyczne jak szwung. Uczestnicy w obrębie tej grupy hobbystów rekrutują się poczynając od grup młodzieżowych wspólnie z rodzicami, do osób starszych posiadających aktualnie przeżycie życiowe. Wśród dorosłych uczestników przeważają studenci, z grup zawodowych np. strażacy, prawnicy, członkowie sił zbrojnych, natomiast osoby zajmujące się zawodowo problematyką historyczną. Z punktu widzenia postaw uczestników, kościec ruchu stanowią relatywnie wąskie kręgi entuzjastów, którzy (obojętnie od źródła utrzymania) traktują rekonstrukcję serio i profesjonalnie, regularnie uczestniczą w pracy swoich grup azaliż stowarzyszeń, prowadzą uczelnia ponad interesującą ich epoką, kompletują ubiory, organizują wydarzenia i inscenizacje. Entuzjastycznych rekonstruktorów nie ma w Polsce za wielu, ich numer przy dekadencja 2006 roku nie przekraczała 5 tysięcy: lekko powyżej 3000 w grupach średniowiecznych, dookoła 300 w rekonstrukcjach napoleońskich i dookoła 1000 w rekonstrukcjach dwudziestowiecznych. Dokładne dane nie istnieją, bo w zdecentralizowanym ruchu nie ma statystyk, rekonstruktorzy przemieszczają się między środowiskami, a z entuzjastami mieszają się w dużej mierze liczniejsi okazjonalni uczestnicy, którzy posiadają co najmniej część niezbędnego uzbrojenia, sprzętu i umundurowania, tymczasem ich funkcjonowanie ma natura sporadyczny – nie uczestniczą regularnie w pracach swojej grupy, jakkolwiek stawiają się na ważniejszych imprezach i inscenizacjach. Najluźniej związani z ruchem są czynni sympatycy, którzy rekonstrukcję traktują jak wakacyjną zabawę, pożyczają od innych rynsztunek i stroje, iżby od czasu do czasu zanieść współpraca w imprezie czy też w inscenizacji. Braki w wyposażeniu i uzbrojeniu sympatyków sprawiają, iż nie furt są oni dopuszczani przez prawdziwych rekonstruktorów do pełnego udziału w imprezach.
Publikacje
Czasopismami ruchu są w Polsce „Periodyk Rycerska” zajmująca się rekonstrukcjami średniowiecznymi i nowożytnymi natomiast kwartalnik „Do Broni!”, kto skupia się na rekonstrukcjach przełomu XVIII i XIX wieku a XX stulecia. Na rzecz środowisk kawaleryjskich ważnym pismem jest „Niekonwencjonalny Festiwal Kawaleryjski”, mrowie miejsca rekonstrukcjom poświęca również miesięcznik „Poszukiwacz”, a „Militaria XX wieku” niemało uwagi poświęcają broni i sprzętowi wojskowemu.
Bibliografia
- Michał Bogacki, 2006, Historical reenactment jak prekursorski wyjście prezentacji przeszłości. „Do Broni!”, nr 4, s. 34 - 37.
- Piotr Tadeusz Kwiatkowski, 2008, Pamięć zbiorowa społeczeństwa polskiego w okresie transformacji. Oficyna Naukowe “żak”, Gród nad Wisłą. Podział 2.
Zobacz też
- archeologia eksperymentalna
- Dymarki Świętokrzyskie
- rekonstrukcja (bitwy)
- Wesele w Landshut
Linki zewnętrzne
Kategorie: Bakcyl • Przypowieść wojskowościUkryta typ: Artykuły do zintegrowania
