Trzeba się czymś interesować

March 15, 2010 0

in Zainteresowania @ 1:31 am


Spotter fotografuje EN57

Trainspotting (ang. train - skłonność, spot - spostrzegać, przyuważyć), dryg polegające na wyczekiwaniu i rejestrowaniu numerów lokomotyw (od czasu do czasu również numerów wagonów) pociągów przyjeżdżających i odjeżdżających z danej (ewentualnie wielu) stacji kolejowej natomiast czasu ich zjawienia się. Zamiłowanie to jest popularne przede wszystkim w Wielkiej Brytanii. Dzisiaj szerzej rozpowszechnioną formą trainspottingu jest nagrywanie danego taboru na skroś fotografowanie i umieszczanie na stronach WWW, co jest zauważalne przez liczbę stron tzw. galerii kolejowych.

Zobacz też

  • Planespotting

Kategorie: Bakcyl • Kolejnictwo

0

in Zainteresowania @ 1:16 am


Spotterzy na lotnisku


Spotterzy obserwujący samolot


Boeing 772 Alitalia zmierzający do Tokio


Airbus A388 Singapore Airlines lecący do Paryża


Boeing 744F Air China Cargo


Zobacz zbiór multimediów na Wikimedia Commons:
Planespotting

Planespotting (ang. plane - płatowiec, to spot - namierzać) - posada podobne trainspottingowi, w którym aczkolwiek obiektem obserwacji są wszelkie statki powietrzne. Amatorzy tego szwung na ogół wypatrują samoloty pasażerskie (okolice pasów startowych lotnisk cywilnych), czy też lotnictwa wojskowego (lotniska wojskowe). Wydarzenie pojawienia się samolotu tudzież jego gatunek i inne dane są zazwyczaj notowane. Co niektórzy hobbyści ponadto tego fotografują zauważone obiekty latające.

W wielu krajach spotterzy traktowani są przez władze lotnisk jak pierwsza pasek ochrony. Okoliczność posiadania własnej grupy spotterów uważa się za nobilitację na rzecz lotniska.

Istnieje również wyobrażenie RNAV Spotting alias tworzenie zdjęć tak bywa samolotom pasażerskim natomiast podobnie wojskowym na wysokości przelotowej tj. 10 000 m. Iżby móc czynić takie zdjęcia wypada mieć wielce zdolny wyposażenie optyczny typu (luneta , teleskop) podłączone najczęściej z Lustrzanką cyfrową , wszak zdarzają się ponadto połączenia ze zwykłym kompaktem .

Najczęściej używanym sprzętem są:

  • Teleskopy Sky-Watcher (Synta 8,10,12 natomiast w wyższym stopniu mobilne teleskopy tej firmy inaczej MAK102 i MAK127).
  • Obiektywy astronomiczne produkcji Rosyjskiej alias (Rubinar 1000 i MTO-10 natomiast MTO-11ca).
  • Luneta (ZRT 460M).

Spotterzy dzielą się na grupy obserwujące samoloty wojskowe zaś cywilne. W większości przypadków organizują się w grupy związane z najbliższymi lotniskami. Nazwy grup tworzą od nazwy lotniska w nomenklaturze ICAO (Międzynarodowa Zrzeszenie Lotnictwa Cywilnego).

Polskie stowarzyszenia spotterów

  • EPWA Spotters - Warszawa
  • Kraków Airport Spotters - Kraków
  • epkk_spotters - Kraków
  • EPWR Spotters/Wrocław Spotters - Wrocław
  • EPGD Spotters - Gdańsk
  • EPRZ Spotters - Rzeszów
  • epsc_spotters - Szczecin
  • EPML Spotters - Mielec
  • Wlkp_Spotters - Poznań i okolice (aerodrom wojskowe w Krzesinach, aerokluby w Kobylnicy, Żernikach, Bednarach i Lesznie)
  • EPBY Spotting Ekipa - Bydgoszcz
  • EPKT Spotters - Związek Miłośników Lotnictwa działające na terenie Śląska i Zagłębia
  • EPLL_Spotters - Łódź
  • Wingflex - Katowicki Klub Spotterski
  • RNAVspotters.pl - związek skupiające miłośników lotnictwa obserwujących samoloty na wysokościach przelotowych

Kategoria: HobbyUkryta klasa: Artykuły wymagające uzupełnienia źródeł

0

in Zainteresowania @ 12:52 am


Wypchane ssaki w Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu

Taksydermia (z gr.: taxis - “przygotowywanie”, “układanie” + derma - “skóra” ewentualnie z łac.: taxi - “gorączka” + derm - “skóra”) - próbka montażu albo reprodukcji, zwykle przez wypchanie, martwych zwierząt na wystawę (np. trofea myśliwskie) bądź na rzecz innych źródeł badań. Przedmiotem taksydermii przypuszczalnie być ktokolwiek typ zwierzęcia ogółem z człowiekiem. Metody praktykowane przez taksydermistów rozwinęły się przeszły stuleciu, podnosząc stan tej dziedziny. Po usunięciu z okazu organów, krwi i oczu, zastępuje się je substancjami konserwującymi, a oczy sztucznymi.

Taksydermiści mogą być profesjonalistami, przygotowując eksponaty komercyjnie na rzecz muzeów, myśliwych, azaliż wędkarzy, a dodatkowo amatorami - przygotowując eksponaty w ramach swojego hobby.

Do preparowania eksponatów taksydermicznych niezbędna jest wiedza anatomii, autopsji, rzeźbienia, malarstwa zaś garbowania.

Przypisy

  1. Online Etymology Dictionary (en).

Kategorie: Próbka • Biegłość • Bakcyl • Nauka o zwierzętach

0

in Zainteresowania @ 12:30 am


Zestaw do domowej produkcji piwa

Piwowarstwo domowe, browarnictwo amatorskie - bakcyl, którego przedmiotem zainteresowania jest samodzielne tworzenie piwa na własne potrzeby.

Zobacz też

  • Birofilistyka

Linki zewnętrzne


Portal:
Piwo

Kategorie: Zamiłowanie • PiwowarstwoUkryta klasa: Zalążki artykułów

March 14, 2010 0

in Zainteresowania @ 11:45 pm





Wiwarium – ogólna miano jakiegokolwiek zbiornika sztucznego ewentualnie pomieszczenia służącego do przetrzymywania zwierząt czy też roślin w warunkach maksymalnie zbliżonych do naturalnych, w celu ich chowu, hodowli ewentualnie badań.

Rozróżniamy następujące wiwaria:

  • akwarium – na rzecz zwierząt i roślin wodnych,
    • krewetkarium - dyżurka z hodowlą krewetek,
  • akwaterrarium – na rzecz zwierząt ziemno-wodnych,
  • paludarium – na rzecz zwierząt i roślin błotnych,
  • riparium - naśladujące obręb zbiornika wodnego, głównie rzeki,
  • insektarium – na rzecz owadów,
  • terrarium – na rzecz zwierząt lądowych,
  • formikarium – na rzecz kolonii mrówek.

Kategoria: Dryg

0

in Zainteresowania @ 11:27 pm

Wargaming (dodatkowo gry wojenne, bitewne, figurkowe, strategiczne) - gatunek dryg związanego z grami wojennymi i strategicznymi, mającymi na celu symulację konfliktów zbrojnych w możliwie dokładnym stopniu, uwzględniając takie czynniki kiedy zaopatrzenie, grunt widzenia itp. Większości gier dotyczy konfliktów historycznych ewentualnie współczesnych, popularne są plus gry wojenne w realiach fantastyka i science fiction.

Spis treści

//

Historia

Początki gier wojennych to XIX stulecie, kiedy w roku 1811 rozrywka Kriegspiel symulująca wojnę francusko-pruską stała się elementem wyszkolenia oficerów pruskich.

Na początku XX wieku ukazały się książki Herberta George’a Wellsa Floor Games i Little Wars, w których pisarz starał się zwalić na kupę reguły dotyczące gier figurkowych. Kwitnięcie zainteresowania nastąpił w okresie po II wojnie światowej - z początku gry planszowe i figurkowe, a pospołu z upowszechnieniem komputerów pojawiły się wojenne gry komputerowe.

Rodzaje

  • gry karciane - gry wykorzystujące specjalne karty oznaczające jednostki ewentualnie zdarzenia
  • gry figurkowe - gry z wykorzystaniem figurek, często również ciało do gry i specjalnych dioram, np. Warhammer Sf Battle, Warhammer 40,000, De Bellis Antiquitatis, Szczelba, Operation : World Parność 2
  • gry planszowe - gry z użyciem żetonów na planszy podzielonej średnio na pola heksagonalne, np. Risk, Squad Leader, Storm Over Arnhem, polskie systemy typu WB95 azali B35i inne
  • gry komputerowe - gry z udziałem komputera zarówno w charakterze przeciwnika, podczas gdy i przez mejl, często korzystające z innych wzorów np. Panzer General, Steel Panthers, Close Combat, Combat Mission,Laventhar, John Tillers Combat Series.

Zobacz też

  • Gra strategiczna, komputerowa uciecha strategiczna, zabawa bitewna, uciecha wojenna, rozrywka karciana

Przypisy

  1. Origins of the Kriegsspiel, Bill Leeson
  2. Jane’s Naval Parność Game: Jane’s website
  3. Greg Costikyan, Little Wars & Floor Games: An Introduction, Hogshead Publishing Ltd. (1995)

Kategorie: Gry • Dryg

0

in Zainteresowania @ 10:54 pm

Sztuka przetrwania (w inny sposób: surwiwal, survival) – forma aktywności człowieka skierowanej na gromadzenie wiedzy i umiejętności związanych z przetrwaniem w warunkach ekstremalnych.

Spis treści

//

Rodzaje surwiwalu

Surwiwal występuje w wielu odmianach, które jest dozwolone stworzyć na rzecz własnych potrzeb. Ze względu na reguła charakteru aktywności surwiwalowej przeważnie wyróżnia się trzy główne odmiany: wojenny, baks i miejski

  • surwiwal wojenny – celem jest, równie gdy w wojsku, kupno i wikt umiejętności pozwalających na behawior sprawności i życia na rzecz wykonania ustalonego zadania. ów składnik decyduje o charakterze szkolenia. Mogą tu następować formy rekreacyjne, wszak surwiwal wojenny prawdopodobnie być rozważany jak faktyczne utrzymywanie wojskowej sprawności na sprawa działań wojennych
  • surwiwal baks – celem jest kupno i wikt umiejętności pozwalających na samowystarczalną egzystencję w warunkach przebywania oprócz cywilizacją. Istnieje tu potężny podobieństwo z naturą. ów forma surwiwalu zorientowany jest pewnie na rekreację, wszak przygotowuje ponadto do działań w warunkach zagrożeń w trakcie klęsk żywiołowych, katastrof komunikacyjnych, itp.
  • surwiwal komunalny – celem surwiwalu miejskiego jest funkcjonowanie samowystarczalne w warunkach metropolii, a w takim przypadku szukania siła przetrwania w zagęszczeniu uwarunkowań społecznych. ów forma surwiwalu stawia napór na doświadczanie własnych dyspozycja i elementy poznawcze.

Próbka przetrwania jak rekreacja

Uważa się, iż egzemplarz przetrwania przynależy do grupy zwanej sportami ekstremalnymi.

Jako jakość rekreacji, okaz przetrwania wiąże się ze szkoleniem polegającym na ćwiczeniu odporności fizycznej i psychicznej. Różne odmiany surwiwalu (wojenny, dolar , municypalny) łączy staranie do ogólnej zaradności w sytuacjach trudnych i opresyjnych. Ma to być przeciwwaga na rzecz sygnalizowanej przez psychologów dominacji postawy wyuczonej bezradności wśród społeczeństw daleko rozwiniętych.

Próbka przetrwania jak samodoskonalenie

Jeden z czołowych surwiwalowców w Polsce, Krzysztof J. Kwiatkowski, przeciwstawia okazjonalnemu surwiwalowi rekreacyjnemu specyficzną formę samodoskonalenia ciągłego, wyzwalającego własną działalność (rozumianą jak “nie egzystencja bezradnym”), kształcącego “orientację w rzeczywistości”. Nazywa tę postawę “surwiwal jak modus vivendi – wybieg życia”. W jego opisie surwiwal jest multidyscyplinarny: łączy podstawową wiedzę z psychologii, fizjologii, medycyny i ratownictwa, botaniki, fizyki i chemii, geografii, meteorologii a traperki. Dotyczy w tym samym stopniu przetrwania na odludziu w górach bądź w lesie, gdy i trzęsienia ziemi, wichury, pożaru azaliż powodzi, a oraz uniknięcia skutków ludzkiej agresji azaliż autodestrukcji (depresji, nałogów itp.). Gromadzona mądrość, doskonalona w indywidualnych albo grupowych ćwiczeniach, ma przeważyć do ogólnej sprawności psychofizycznej, której specyfikę Kwiatkowski nazywa “stałą gotowością do ratownictwa”.

Jego zdaniem zajmowanie się surwiwalem (nie tożsame z “uprawianiem” – gdy sportu) nie wiąże się ze szczególnymi predyspozycjami fizycznymi azali psychicznymi, aliści w konsekwencji w rzeczywisty podejście prowadzi do rozwoju wielu funkcji psychofizycznych organizmu. Literat uważa, iż surwiwal wymaga refleksyjności, stałego wzbogacania indywidualnego doświadczenia. Bowiem obszarem zainteresowania surwiwalu jest “punkt kulminacyjny” i bezpieczne przekraczanie indywidualnych barier i zahamowań – przypadkiem się dodać do zwiększenia zrównoważenia psychicznego i odporności na napięcie. Celem sztuki przetrwania jest przede wszystkim postęp zaradności i skuteczności w działaniach.

W lipcu 2008 odbyła się pierwsza w Polsce spotkanie naukowa poświęcona surwiwalowi zorganizowana przez Wyższą Szkołę Zawodową w Białej Podlaskiej niedaleko współudziale AWF z Warszawy i Krakowa. W wyniku prowadzonych rozważań będzie wydana zatrudnienie zbiorowa - pierwsze danie polskie naukowe obsługiwanie na idea surwiwalu.

Jedną z istotnych postaci propagujących w praktyce surwiwal jest Ryszard Franciszek Makowski, kto wprowadzał jego elementy do pracy z trudną młodzieżą, gdy był dyrektorem zakładu poprawczego w Laskowcu.

Źródła i instytucjonalne formy sztuki przetrwania

W formie znanej jak “wyjście przetrwania” surwiwal istnieje od drugiej połowy XX wieku w związku z rozwojem szkoleń w okresie wojny w Korei. Duże straty wśród pilotów amerykańskich zestrzelonych ponad teren wroga wymusiły przygotowywanie żołnierzy do przetrwania w nieprzyjaznych warunkach.

Mimo iż uniwersalnie uważa się surwiwal za dziedzinę militarną, źródło sztuki przetrwania znajdują się w prehistorii, u tzw. “dzikich ludów” natomiast w życiu codziennym wsi. Surwiwal jest niedaleki skautingowi, woodcraftowi, harcerstwu. Surwiwal z zamysłu ma być metodą przeciwdziałającą i korygującą naruszoną równowagę między naturą a cywilizacją.

Szkoły przetrwania

Szkoła przetrwania to zorganizowana jakość surwiwalu, z podziałem na adeptów i instruktorów, w której celem na rzecz grupy jest kupno albo doskonalenie posiadanych umiejętności, w warunkach już zaplanowanych, z wykorzystaniem specyficznej “surwiwalowej metodologii”. Pierwszą w Europie szkołę przetrwania założył Jacek Pałkiewicz w Bassano del Grappa. ów odmiana działalności jest naśladowany przez firmy turystyczne natomiast zajmujące się teamworkingiem idące wprawdzie bohatersko w stronę form rekreacyjno-integracyjnych, z pominięciem elementów kompetencyjnych. Tego rodzaju działania są na rzecz uczestników na ogół formą jednorazową i doraźną – w przeciwieństwie do zakładanego wieloletniego doskonalenia surwiwalowego.

Okaz przetrwania w mediach

W Europie do aktywnych organizatorów i propagatorów sztuki przetrwania należą m.in. Bear Grylls, Raymond Mears, których programy dotyczące przetrwania w trudnych warunkach regularnie pokazywane są w telewizji w Discovery Channel, azaliż John Wisemann, na którego doświadczeniu zdobytym w jednostkach SAS bazują szkolenia wielu firm survivalowych. Najważniejszy z nich reprezentuje leśny sznyt surwiwalu, dalszy głównie wojskowy i miejski.

W polskiej prasie informacje o surwiwalu pojawiały się w periodykach takich gdy Komandos, azali nieistniejących Żołnierzu Polskim i Survivalu.

Obszary zainteresowania

Surwiwal skupia się na zagadnieniach związanych z przetrwaniem osobniczym. W ramach działań przetrwaniowych jest dozwolone odizolować te związane z ochroną (funkcjonowaniem) organizmu, a w takim razie zapewnieniem:

  • obecności tlenu (oddychanie)
  • utrzymania poziomu energii
  • ciepłota zewnętrzna powiązana ze znalezieniem (budową) schronienia i odzieżą
  • znajomości rozpalania i utrzymywania ognia
  • ciepłota wewnętrzna powiązana z pokarmem (dostarczaniem kalorii) natomiast jego przyrządzaniem
  • utrzymania poziomu nawodnienia organizmu (zdobywanie i uzdatnianie wody)
  • swobody poruszania
  • umiejętności unikania zagrożeń
  • sprawności wszystkich funkcji ciała i umysłu
  • sprawności funkcjonowania społecznego

Biorąc poniżej uwagę te dziedziny ludzkiej wiedzy, z których czerpie surwiwal, da się uhonorować następujące obszary (przykłady):

  • botanikę
  • fizjologię
  • medycynę
  • psychologię
  • geografię
  • meteorologię
  • fizykę
  • chemię
  • materiałoznawstwo i obróbkę materiałów
  • traperkę
  • myślistwo i rybołówstwo
  • sztukę kamuflażu

Przypisy

  1. Aleksander Rawski: Mongoł w legowisku niedźwiedzia. 16 stycznia 2002. ..
  2. Por.: Hubert Wójcik: Jak wyselekcjonować szkołę przetrwania. 1 sierpnia 2001. .
  3. Por.: Interia.pl: ABC survivalu. ..
  4. Jacek Pałkiewicz, Pasja życia, Firma wydawnicza “Lektura i Mądrość”, Gród nad Wisłą 2003.

Spis bibliograficzny
Autorzy polscy

  • Kozłowski S., Granice przystosowania, Gród nad Wisłą 1986; ISBN 83-214-0287-9
  • Krzysztof Kwiatkowski, Survival po polsku – nowa edycja, Łódź (1996) 2001; ISBN 83-85797-79-3; ISBN 83-85797-77-7
  • Jacek Pałkiewicz, Survival. Egzemplarz przetrwania, Bellona, Syreni gród 1994
  • Jacek Pałkiewicz, Sztuka przetrwania w mieście, Bellona, Stolica Polski 1994
  • Jacek Pałkiewicz, Sztuka przetrwania w wodzie, Bellona, Gród nad Wisłą 1996
  • Pawełek A., Survival, PIW, Stolica Polski 2004
  • Trembaczowski A., Zanim wyruszysz, alias ociupinę o survivalu, Bellona, Syreni gród 1998
  • Uryn BA., Survival z ludzką twarzą. Bellona, Gród nad Wisłą 2001

Autorzy zagraniczni

  • Ashcroft F., Życie w warunkach ekstremalnych, MUZA SA, Gród nad Wisłą 2002
  • Darman P., Podręcznik Survivalu, Pelta, Gród nad Wisłą 1996
  • Elstner F. A., Na tropie przygody, Katowice 1989
  • Marshall S., Szkoła przetrwania, Prószyński i S-ka, Syreni gród 2000
  • Mears R., Podręcznik sztuki przetrwania, Syreni gród 2002
  • Meissner H-O., Sztuka życia i przetrwania, Stolica Polski 1990
  • Stark P., Granice wytrzymałości, Focus, Stolica Polski 2003
  • Wiseman J., SAS, buda przetrwania, MUZA SA, Stolica Polski 2001
  • Wiseman J., Szkoła przetrwania, Collins, Interes Księgarska, Ożarów Maz. 2007

Kategoria: Bakcyl

0

in Zainteresowania @ 10:02 pm

Treść tego hasła prawdopodobnie nie być zgodna z zasadami neutralnego punktu widzenia.
Zajrzyj na stronę dyskusji i pomóż go poprawić.

Polski Gorączka Przyjaciół Indian (PRPI) - ogólnokrajowa gromada społeczna hobbystów - osób indywidualnych i grup zainteresowanych Indianami obu Ameryk (z przewagą miłośników kultury materialnej dawnych Indian Ameryki Północnej), istniejąca w Polsce od połowy lat 70. XX w. Jak wspólnota nieformalna, PRPI nie posiada oficjalnych władz azaliż struktur organizacyjnych, listy zarejestrowanych członków ani siedziby (centrali, biura, itp).

Spis treści

//

Historia

PRPI oryginalnie był niewielkim (kilkadziesiąt osób), rozproszonym terytorialnie i aktywnym nieczęsto kręgiem hobbystów, skupiającym dookoła lokalnych grup i liderów młodych w większości ludzi, uderzenie w roku spotykających się na letnich ogólnopolskich zlotach osób zainteresowanych kulturą Indian. Z upływem lat gromada (od 1980 r. określająca się jak PRPI) stawała się coraz to liczniejsza i aktywniejsza, gromadząc indianistów o coraz to różniejszych zainteresowaniach (bajka, cywilizacja materialna i duchowa, kunszt, współczesne żywot i problemy Indian, zbieractwo, twórczość pisarska, muzyka, itp.) i raz za razem z większym natężeniem zróżnicowanych formach działania (zloty, spotkania lokalne, sesje popularnonaukowe, wystawy, pokazy, imprezy plenerowe, prelekcje o tematyce indiańskiej, itp.)

Obecnie PRPI to wielopokoleniowy krzątanina hobbystyczny o cechach kontrkultury i złożonej - choć potem zasadniczo nieformalnej (odstępstwo: PSPI) - strukturze organizacyjnej (nieformalne stowarzyszenia, kluby, grupy lokalne i tematyczne). Cechuje go silne wrażenie tożsamości (a jednocześnie mnogi indywidualizm) kilkudziesięciu w najwyższym stopniu aktywnych i doświadczonych uczestników PRPI a słabsza zjednoczenie liczniejszego grona (średnio młodszych i czasowych) sympatyków ruchu. W porównaniu z większością innych grup indianistów na świecie, PRPI cechują: dosyć rozległy rozmiar (uczestnicy w całej Polsce, kontakty zagraniczne), znaczne zróżnicowanie tematyki i poziomu zainteresowań poszczególnych jego uczestników tudzież zróżnicowanie form i świadomy twarz większości działań grupowych i indywidualnych (a co za tym idzie - pozbawienie szczerze określonych celów i przywództwa, niemoc organizacyjna i finansowa zaś pewna wewnętrzna niespójność).

Polskie Federacja Przyjaciół Indian

 Osobny paragraf: Polskie Związek Przyjaciół Indian.

Spośród uczestników PRPI wywodzili się założyciele i gros kilkudziesięciu członków Polskiego Stowarzyszenia Przyjaciół Indian (PSPI), jedynej zarejestrowanej formalnie ogólnopolskiej organizacji indianistów. PSPI powstało w 1990 roku (swoją siedzibę miało z początku w Białymstoku, a potem w Warszawie) w związku z przygotowaniami do polskich etapów indiańskiego tzw. “Świętego Biegu” z Londynu do Moskwy. Szerokie cele statutowe stowarzyszenia obejmowały tzw. “4xP” (poznawanie, praktykowanie, propagowanie i poparcie) w dziedzinach dotyczących Indian obu Ameryk, a jego członkami miały być przede wszystkim osoby organizujące funkcjonowanie przyjaciół Indian w Polsce.

Szczyt aktywności PSPI przypadł na połowę lat 90. XX w. Jakkolwiek ze względu na niedostatek doświadczeń, skromne zaplecze organizacyjne i finansowe, nieznaczny napływ nowych członków tudzież kontrowersje dookoła działalności PSPI związek zaprzestało aktywnej działalności przy zmierzch lat 90. Próby jego reaktywacji zaowocowały przywróceniem działalności Stowarzyszenia przy upadek 2007 roku.

Działalność

Do najpopularniejszych form działalności PRPI należą:

  • ogólnopolskie zloty przyjaciół Indian - wakacyjne tygodniowe spotkania przypominające formą dawne obozowiska Indian Wielkich Równin, będące dorocznym świętem polskich indianistów, miejscem prezentacji i autopromocji, sposobem wypoczynku, okazją do spotkań towarzyskich i wszelkiego typu wymiany. Zloty PRPI gromadzą z reguły powyżej 100 tipi i 500 uczestników (XXX Spotkanie PRPI odbył się na przełomie lipca i sierpnia 2006 w Uniejowie)
  • “indiańskie wioski” - niewielkie skanseny kultury Indian Ameryki Północnej stanowiące prywatne przedsięwzięcia komercyjne o sezonowym przeciętnie charakterze i regionalnym zasięgu, obejmujące przeważnie nieco ewentualnie kilkanaście tipi, część muzealną i plac zabaw; “wioski” oferują kilkugodzinne edukacyjno-rozrywkowe programy na rzecz zorganizowanych grup dzieci i młodzieży, kiedy niekiedy organizują także imprezy na rzecz dorosłych i turystów indywidualnych a wakacyjne obozy z elementami programu “indiańskiego”
  • pow-wow - otwarte na rzecz publiczności festiwale indiańskiej muzyki i tańca Indian Ameryki Północnej, gromadzące co w żadnym razie kilkudziesięciu polskich indianistów (z których część rywalizuje w kilku kategoriach indiańskich tańców), nieco grup pieśniarzy, przeciętnie oraz słuchacze i gości z zagranicy (indianiści z sąsiednich krajów i bez pary Indianie); organizowane na ogół cios na trymestr, są okazją do zabawy i nauki (kurs indiańskiego tańca i śpiewu), do promocji współczesnej kultury indiańskiej natomiast do spotkań towarzyskich i wszelkiego typu wymiany (informacji, umiejętności, doświadczeń, zbiorów, publikacji, wyrobów, surowców, narzędzi, itp.)
  • czasowe wystawy tradycyjnego rzemiosła indiańskiego, dzieł sztuki, publikacji, fotografii, itp., organizowane ze zbiorów prywatnych indianistów i prezentujące zarówno oryginalne wyroby indiańskie (rzadziej), podczas gdy i (częściej) osobiście wykonywane repliki i kopie
  • prelekcje i pokazy indiańskich tańców, ceremonii i towarzyszących im elementów kultury materialnej (organizowane na sposób m.in. Sat-Okha m.in. na rzecz szkół i przedszkoli, domów kultury, pracowników firm i klientów centrów handlowych - zarówno na zasadach komercyjnych, podczas gdy i charytatywnych)
  • sesje i konferencje popularnonaukowe, przeglądy filmów o tematyce indiańskiej natomiast kurs i ceremonie z elementami indiańskiej kultury i obrzędowości, organizowane własnymi siłami osób związanych z PRPI bądź (częściej) we współpracy z innymi organizacjami i instytucjami, czasami plus z udziałem zaproszonych Indian (sesje popularnonaukowe PRPI- w tym posiedzenie “Indianie i Indianiści”, dedykowana pamięci jednej z prekursorek PRPI, “Indiańskiej Babci” Stefanii Antoniewicz - odbywały się m.in. w styczniu 2003 i marcu 2006 roku w Muzeum Etnograficznym w Warszawie)
  • indywidualna i zbiorowa działanie wspierająca Indian (moralna, materialna i symboliczna), wkład w międzynarodowych akcjach protestacyjnych (np. petycje i emaile w sprawie Leonarda Peltiera, udział z innymi grupami humanitarnymi (np. wkład w “pilnych akcjach” Amnesty International), okazjonalne akcje charytatywne i spotkania z udziałem indiańskich działaczy (np. z AIM).
  • wyjazdy w rejony zamieszkane przez Indian obu Ameryk, nawiązywanie w tamtym miejscu osobistych znajomości i przyjaźni, akwizycja posiadanej przez Indian wiedzy i umiejętności w drodze bezpośrednich kontaktów, zapraszanie Indian do Własny i nawiązywanie kontaktu z Indianami u nas przebywającymi
  • studia i badania naukowe (antropologia kultury, kulturoznawstwo, lingwistyka, itp.) umożliwiające odwzorowanie własnych zainteresowań w funkcjonowanie zawodową, systematyzację wiedzy, solidarność w badaniach terenowych i konferencjach naukowych, publikowanie a dyrygowanie działalności naukowej i edukacyjnej
  • publikacje i frekwencja w mediach - nakłanianie na dyskurs krajowy bądź samodzielne pisanie książek o tematyce indiańskiej, redagowanie i wydawanie czasopism środowiskowych (”Tawacin” i inne), publikowanie w prasie tekstów o tematyce indiańskiej, wkład w programach telewizyjnych i radiowych
  • Internet - generowanie prywatnych stron z informacjami o Indianach i indianistach, administrowanie środowiskowymi forami dyskusyjnymi, komenderowanie internetowych audycji radiowych, itp.

Zależności z otoczeniem

Dla szerszej opinii społecznej w Polsce względnie niewiele pokupny - przez osoby, które się z przedtem zetknęły, PRPI postrzegany jest zwykle jak niewielka i nieszkodliwa (a co więcej dosyć “sympatyczna” czy też “zabawna”) subkultura, zawężana często do widowiskowych grup indianistów zainteresowanych aktywnie kulturą materialną dawnych Indian Wielkich Równin i jej publiczną promocją. Jakoś zależności większości indianistów z PRPI są przeciętnie przejściowe i powierzchowne, to część jego starszych uczestników zabiega o utrwalanie i wzmacnianie więzi wewnątrzśrodowiskowych wśród sympatyków PRPI. Część liderów wykazuje także szersze ambicje, wykorzystując swoje indiańskie zainteresowania i indianistyczne kontakty do działań o innym - przeciętnie pokrewnym - charakterze (oświata i karmienie, cywilizacja i okaz, ochrona środowiska i obstawa środowiska, przemysł turystyczny i laba, itp.)

Linki zewnętrzne

Kategorie: Badacze i miłośnicy Indian • Kontrkultury • Alternatywne ruchy i style życia • Etnografia • HobbyUkryta rodzaj: Artykuły wymagające neutralnego ujęcia tematu

0

in Zainteresowania @ 9:45 pm


Różne odsetek drutów do robótek


Rozpoczęta robótka

Druty do robótek to cienkie pręty służące do ręcznego przerabiania różnego rodzaju nici i włóczek na wyroby dzianinowe. Z jednej okolica znajduje się główka, zabezpieczająca robótkę poprzednio zsuwaniem się, z drugiej czubek ułatwiający przerabianie oczek.

Druty do robótek występują w 3 głównych rodzajach:

  • druty długie (przeciętnie ok. 35 cm), służące do wykonywania wyrobów płaskich,
  • druty z żyłką okrągłe (z jedną żyłką różnej długości) albo z rozdzieloną żyłką (alias po prostu z żyłką dołączoną do każdego z dwóch oddzielnych drutów)
  • druty pończosznicze, dokąd kolekcja stanowi 5 krótkich (ok. 20 cm) drutów zakończonych z obu końców szpicami.

Druty z żyłką (okrągłe) i pończosznicze służą do tworzenia wyrobów okrągłych – czapek, golfów, a oraz serwetek.

Druty wykonywane są głównie ze stali (małe wymiary) i z glin, a oraz z plastiku i drewna, przede wszystkim bambusowego, które jest wytrzymałe i sprężyste.

Podstawowe oczka wykonywane na drutach to oczka prawe i oczka lewe.

Podstawowe sploty to ścieg przystojny sprawiedliwy i sfałszowany, mankiet, warkocze, ażury.

Do wykonywania dzianin na drutach służą nie właśnie tradycyjne włóczki z bawełny, wełny, akrylu azaliż innych włókien, niemniej jednak plus sznurki, tasiemki i inne nietypowe materiały.

Linki zewnętrzne

Zobacz też

  • szydełko,
  • włóczka

Kategorie: Utensylia • Zamiłowanie

0

in Zainteresowania @ 9:27 pm

Ten paragraf wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi.
Dokładniejsze informacje o tym, co powinno się polepszyć, być przypadkiem znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy nie dopuścić wzornik {{Dopieścić}} z kodu tego artykułu.

Rodzinne ogrody działkowe (ROD) – w zagadnienie polskiej ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych stanowią tereny maryśka w rozumieniu innych ustaw, których zależność polega w szczególności na przywracaniu społeczności i przyrodzie terenów zdegradowanych, ochronie środowiska przyrodniczego, kształtowaniu otoczenia człowieka, pozytywnym wpływie na talent ekologiczne w miastach, ochronie składników przyrody i poprawie warunków bytowych społeczności miejskich, lecz przestrzeń ów musi odkrywać się równolegle we władaniu Polskiego Związku Działkowców. Zgodnie z ustawą są one urządzeniami użyteczności publicznej, służącymi zaspokajaniu wypoczynkowych, rekreacyjnych i innych potrzeb socjalnych członków społeczności lokalnych. Rodzinne ogrody działkowe powstały wyraźnie z przekształcenia Pracowniczych Ogrodów Działkowych z mocy wspomnianej ustawy. Zupa w Polsce ogródki działkowe (”POD Kąpiele Słoneczne”) założone zostały w Grudziądzu przez doktora Jana Jalkowskiego w 1897 roku.

Spis treści

//

Kondycja PZD

W Polsce dzisiaj jest niespełna 5000 rodzinnych ogrodów działkowych. Zajmują one powierzchnię rzędu 44 tysięcy ha. Familijny zieleniec działkowy w strukturze Polskiego Związku Działkowców jest jego podstawowym, samodzielnym i samorządnym ogniwem. W polskich ogrodach działkowych jest ok. 966 tys. zagospodarowanych działek.

Działki w polskich ogrodach działkowych użytkują w praktyce wszystkie grupy społeczne i zawodowe. Działkowcami są robotnicy i urzędnicy, emeryci i renciści, a w ostatnim czasie również bezrobotni. Z zawodów popularne są działki użytkowane przez pracowników przemysłu ciężkiego, pomimo tego również cenią sobie działki personel przemysłu lekkiego np. włókienniczego w Łodzi. Działki uprawiają nauczyciele, wojskowi, kolejarze, kadra służby zdrowia, urzędnicy, załoga małych instytucji i zakładów rozsianych po całej Polsce. Współcześnie najliczniejszą grupę wśród działkowców stanowią emeryci i renciści - 46,9%, następną grupą są personel zatrudnieni na stanowiskach robotniczych - 24%, znaczną grupę stanowią personel umysłowi - 18,4%. Od niedawna rośnie wśród działkowców gromada bezrobotnych teraz 5%. Pozostałe grupy zawodowe stanowią 5,1% działkowców. W praktyce z działek korzysta daleko więcej rodzin i ludzi, dlatego że parcela służy często kilku pokoleniom, zarówno jak obszar wypoczynku, kiedy również w postaci źródła zdrowych plonów.

Bo na rzecz większości z nich są one źródłem pozyskania tanich warzyw i owoców. Bo dają zdrowe i nieskażone plony (potwierdza to dużo badań na skład metali ciężkich, które zostały przeprowadzone na obszarze całego kraju). Bo są miejscem odpoczynku po pracy i oazą spokoju na rzecz emerytów i rencistów. Bo dają ich dzieciom i wnukom dar do bezpiecznej i zdrowej zabawy. Bo mogą posługiwać się z półwczasów organizowanych w ogrodach. Bo mają baza z innymi działkowcami. Bo mają szansę uczestniczenia w imprezach kulturalnych w ogrodach, które nie obciążają ich skromnego budżetu domowego.

Przypisy

  1. Dz. U. z 2005 r. Nr 169, poz. 1419, z późn. zm.
  2. por. powód Moje Bakcyl: Działka
  3. por. podłoże pzd.pl

Zobacz też

  • ogród

Kategorie: Uprawa ogrodu • HobbyUkryta wariant: Artykuły wymagające dopracowania

Next Page »