Żółwie czerwonolice w akwaterrarium
Odmiana wiwarium zawierająca ustęp przestrzeni wodnej i część służącą w charakterze stały ląd. Przeznaczone do hodowli zwierząt wodno-lądowych takich kiedy np. żółwie wodno-lądowe. Tak bywa jest to dyżurka wypełnione wodą, a część lądową stanowi podwieszana albo pływająca wyspa, albo wystające z wody góry kamieni albo korzenie.
Kategoria: Szwung
Treść tego hasła być może nie być zgodna z zasadami neutralnego punktu widzenia.
Zajrzyj na stronę dyskusji i pomóż go poprawić.
Polski Poruszenie Przyjaciół Indian (PRPI) - ogólnokrajowa wspólnota społeczna hobbystów - osób indywidualnych i grup zainteresowanych Indianami obu Ameryk (z przewagą miłośników kultury materialnej dawnych Indian Ameryki Północnej), istniejąca w Polsce od połowy lat 70. XX w. Jak gromada nieformalna, PRPI nie posiada oficjalnych władz azaliż struktur organizacyjnych, listy zarejestrowanych członków ani siedziby (centrali, biura, itp).
Spis treści
//
Historia
PRPI pierwotnie był niewielkim (kilkadziesiąt osób), rozproszonym terytorialnie i aktywnym sporadycznie kręgiem hobbystów, skupiającym około lokalnych grup i liderów młodych w większości ludzi, trafienie w roku spotykających się na letnich ogólnopolskich zlotach osób zainteresowanych kulturą Indian. Z upływem lat gromada (od 1980 r. określająca się w charakterze PRPI) stawała się raz za razem liczniejsza i aktywniejsza, gromadząc indianistów o coraz to różniejszych zainteresowaniach (relacja, obszar kulturowy materialna i duchowa, zdolność, współczesne żywot i problemy Indian, zbieractwo, twórczość literacka, muzyka, itp.) i coraz to z większym natężeniem zróżnicowanych formach działania (zloty, spotkania lokalne, sesje popularnonaukowe, wystawy, pokazy, imprezy plenerowe, prelekcje o tematyce indiańskiej, itp.)
Obecnie PRPI to wielopokoleniowy podniecenie hobbystyczny o cechach kontrkultury i złożonej - choć później zasadniczo nieformalnej (odstępstwo: PSPI) - strukturze organizacyjnej (nieformalne stowarzyszenia, kluby, grupy lokalne i tematyczne). Cechuje go silne impresja tożsamości (a jednocześnie mnogi indywidualizm) kilkudziesięciu w najwyższym stopniu aktywnych i doświadczonych uczestników PRPI a słabsza konsolidacja liczniejszego grona (statystycznie młodszych i czasowych) sympatyków ruchu. W porównaniu z większością innych grup indianistów na świecie, PRPI cechują: dosyć rozległy rozciągłość (uczestnicy w całej Polsce, kontakty zagraniczne), znaczne zróżnicowanie tematyki i poziomu zainteresowań poszczególnych jego uczestników zaś rozmaitość form i świadomy oblicze większości działań grupowych i indywidualnych (a co za tym idzie - niedostatek bez ogródek określonych celów i przywództwa, niemoc organizacyjna i finansowa a pewna wewnętrzna niespójność).
Polskie Federacja Przyjaciół Indian
Osobny punkt: Polskie Związek Przyjaciół Indian.
Spośród uczestników PRPI wywodzili się założyciele i większa część kilkudziesięciu członków Polskiego Stowarzyszenia Przyjaciół Indian (PSPI), jedynej zarejestrowanej formalnie ogólnopolskiej organizacji indianistów. PSPI powstało w 1990 roku (swoją siedzibę miało w pierwszej chwili w Białymstoku, a z kolei w Warszawie) w związku z przygotowaniami do polskich etapów indiańskiego tzw. “Świętego Biegu” z Londynu do Moskwy. Szerokie cele statutowe stowarzyszenia obejmowały tzw. “4xP” (poznawanie, praktykowanie, propagowanie i podpora) w dziedzinach dotyczących Indian obu Ameryk, a jego członkami miały być przede wszystkim osoby organizujące aktywność przyjaciół Indian w Polsce.
Szczyt aktywności PSPI przypadł na połowę lat 90. XX w. Chociaż ze względu na niedostatek doświadczeń, skromne zaplecze organizacyjne i finansowe, nieznaczny napływ nowych członków tudzież kontrowersje około działalności PSPI federacja zaprzestało aktywnej działalności wobec schyłek lat 90. Próby jego reaktywacji zaowocowały przywróceniem działalności Stowarzyszenia przy zmierzch 2007 roku.
Działalność
Do najpopularniejszych form działalności PRPI należą:
Zależności z otoczeniem
Dla szerszej opinii społecznej w Polsce względnie nieco modny - przez osoby, które się z zanim zetknęły, PRPI postrzegany jest tak bywa jak niewielka i nieszkodliwa (a chociażby wystarczająco “sympatyczna” bądź “zabawna”) subkultura, zawężana często do widowiskowych grup indianistów zainteresowanych aktywnie kulturą materialną dawnych Indian Wielkich Równin i jej publiczną promocją. Mimo że stosunki większości indianistów z PRPI są średnio przejściowe i powierzchowne, to część jego starszych uczestników zabiega o utrwalanie i wzmacnianie więzi wewnątrzśrodowiskowych wśród sympatyków PRPI. Część liderów wykazuje również szersze ambicje, wykorzystując swoje indiańskie zainteresowania i indianistyczne kontakty do działań o innym - przeciętnie pokrewnym - charakterze (wychowanie i karmienie, obszar kulturowy i egzemplarz, ochrona środowiska i nadzór środowiska, przemysł turystyczny i laba, itp.)
Linki zewnętrzne
Kategorie: Badacze i miłośnicy Indian • Kontrkultury • Alternatywne ruchy i style życia • Etnografia • HobbyUkryta klasa: Artykuły wymagające neutralnego ujęcia tematu
Wypchane ssaki w Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu
Taksydermia (z gr.: taxis - “przygotowywanie”, “układanie” + derma - “skóra” ewentualnie z łac.: taxi - “ożywienie” + derm - “skóra”) - próbka montażu czy też reprodukcji, tak bywa przez wypchanie, martwych zwierząt na wystawę (np. trofea myśliwskie) bądź na rzecz innych źródeł badań. Przedmiotem taksydermii przypadkiem być iks jakość zwierzęcia ogółem z człowiekiem. Metody praktykowane przez taksydermistów rozwinęły się przeszły stuleciu, podnosząc postać tej dziedziny. Po usunięciu z okazu organów, krwi i oczu, zastępuje się je substancjami konserwującymi, a oczy sztucznymi.
Taksydermiści mogą być profesjonalistami, przygotowując eksponaty komercyjnie na rzecz muzeów, myśliwych, azali wędkarzy, a również amatorami - przygotowując eksponaty w ramach swojego hobby.
Do preparowania eksponatów taksydermicznych niezbędna jest wiedza anatomii, autopsji, rzeźbienia, malarstwa i garbowania.
Przypisy
Kategorie: Okaz • Umiejętność • Zamiłowanie • Nauka o zwierzętach
Wikimedia Commons posiada zbiór multimediów w temacie:
Planespotting
Planespotting (ang. plane – stalowy ptak, to spot – namierzać) – robota podobne trainspottingowi, w którym wprawdzie obiektem obserwacji są wszelkie statki powietrzne. Amatorzy tego bakcyl w większości wypadków wypatrują samoloty pasażerskie (okolice pasów startowych lotnisk cywilnych), albo lotnictwa wojskowego (lotniska wojskowe). Faktyczny stan rzeczy pojawienia się samolotu tudzież jego gatunek i inne dane są najczęściej notowane. Co niektórzy hobbyści na domiar tego tego fotografują zauważone obiekty latające.
W wielu krajach spotterzy traktowani są przez władze lotnisk w charakterze pierwsza pasek ochrony. Okoliczność posiadania własnej grupy spotterów uważa się za nobilitację na rzecz lotniska.
Istnieje również pogląd RNAV Spotting inaczej produkowanie zdjęć na ogół samolotom pasażerskim atoli także wojskowym na wysokości przelotowej tj. 10 000 m. Iżby móc działać takie zdjęcia należy mieć nadzwyczaj zdolny wyposażenie optyczny typu (luneta , teleskop) podłączone na ogół z Lustrzanką cyfrową , atoli zdarzają się ponadto połączenia ze zwykłym kompaktem .
Najczęściej używanym sprzętem są:
Spotterzy dzielą się na grupy obserwujące samoloty wojskowe natomiast cywilne. W większości przypadków organizują się w grupy związane z najbliższymi lotniskami. Nazwy grup tworzą od nazwy lotniska w nomenklaturze ICAO (Międzynarodowa Zrzeszenie Lotnictwa Cywilnego).
Polskie stowarzyszenia spotterów
Kategoria: HobbyUkryta typ: Artykuły wymagające uzupełnienia źródeł od 2010-03
Druty do robótek to cienkie pręty służące do ręcznego przerabiania różnego rodzaju nici i włóczek na wyroby dzianinowe. Z jednej okolica znajduje się główka, zabezpieczająca robótkę poprzednio zsuwaniem się, z drugiej najwyższy punkt ułatwiający przerabianie oczek.
Druty do robótek występują w 3 głównych rodzajach:
Druty z żyłką (okrągłe) i pończosznicze służą do tworzenia wyrobów okrągłych – czapek, golfów, a i serwetek.
Druty wykonywane są głównie ze stali (małe część) i z glin, a oraz z plastiku i drewna, w zasadzie bambusowego, które jest wytrzymałe i sprężyste.
Podstawowe oczka wykonywane na drutach to oczka prawe i oczka lewe.
Podstawowe sploty to ścieg urodziwy porządny i fałszywy, mankiet, warkocze, ażury.
Do wykonywania dzianin na drutach służą nie dopiero co tradycyjne włóczki z bawełny, wełny, akrylu azaliż innych włókien, natomiast dodatkowo sznurki, tasiemki i inne nietypowe materiały.
Linki zewnętrzne
Zobacz też
Kategorie: Utensylia • Zamiłowanie
Różne wymiary drutów do robótek
Druty do robótek to cienkie pręty służące do ręcznego przerabiania różnego rodzaju nici i włóczek na wyroby dzianinowe. Z jednej okolica znajduje się główka, zabezpieczająca robótkę poprzednio zsuwaniem się, z drugiej czubek ułatwiający przerabianie oczek.
Druty do robótek występują w 3 głównych rodzajach:
Druty z żyłką (okrągłe) i pończosznicze służą do tworzenia wyrobów okrągłych – czapek, golfów, a również serwetek.
Druty wykonywane są głównie ze stali (małe część) i z glin, a dodatkowo z plastiku i drewna, w zasadzie bambusowego, które jest wytrzymałe i sprężyste.
Podstawowe oczka wykonywane na drutach to oczka prawe i oczka lewe.
Podstawowe sploty to ścieg urodziwy uczciwy i podrabiany, mankiet, warkocze, ażury.
Do wykonywania dzianin na drutach służą nie przed chwilą tradycyjne włóczki z bawełny, wełny, akrylu azali innych włókien, aliści i sznurki, tasiemki i inne nietypowe materiały.
Linki zewnętrzne
Zobacz też
Kategorie: Przybory • Dryg
ABC nurkowe - pozór, lulka i płetwy
ABC nurkowe jest to potoczne przydawka na maskę, fajkę do oddychania i płetwy.
Najbardziej znani producenci ABC (alfabetycznie): Cressi, Mares, Scubapro, Seeman Sub, Technisub, Tusa, Tigulio.
Kategorie: Bakcyl • Nurkowanie
Wikimedia Commons posiada zbiór multimediów w temacie:
Planespotting
Planespotting (ang. plane – aeroplan, to spot – namierzać) – praca podobne trainspottingowi, w którym atoli obiektem obserwacji są wszelkie statki powietrzne. Amatorzy tego dryg tak bywa wypatrują samoloty pasażerskie (okolice pasów startowych lotnisk cywilnych), lub lotnictwa wojskowego (lotniska wojskowe). Okoliczność pojawienia się samolotu i jego kategoria i inne dane są w większości wypadków notowane. Co niektórzy hobbyści na domiar tego tego fotografują zauważone obiekty latające.
W wielu krajach spotterzy traktowani są przez władze lotnisk w charakterze pierwsza pasek ochrony. Faktyczny stan rzeczy posiadania własnej grupy spotterów uważa się za nobilitację na rzecz lotniska.
Istnieje także wyobrażenie RNAV Spotting inaczej wytwarzanie zdjęć z reguły samolotom pasażerskim niemniej jednak także wojskowym na wysokości przelotowej tj. 10 000 m. By móc czynić takie zdjęcia należy mieć wybitnie utalentowany wyposażenie optyczny typu (luneta , teleskop) podłączone przeważnie z Lustrzanką cyfrową , mimo to zdarzają się ponadto połączenia ze zwykłym kompaktem .
Najczęściej używanym sprzętem są:
Spotterzy dzielą się na grupy obserwujące samoloty wojskowe natomiast cywilne. W większości przypadków organizują się w grupy związane z najbliższymi lotniskami. Nazwy grup tworzą od nazwy lotniska w nomenklaturze ICAO (Międzynarodowa Zrzeszenie Lotnictwa Cywilnego).
Polskie stowarzyszenia spotterów
Kategoria: HobbyUkryta wersja: Artykuły wymagające uzupełnienia źródeł od 2010-03
Zasugerowano, żeby ów paragraf (czy też sekcję) zintegrować z artykułem Rekonstrukcja historyczna.
W treści tego hasła występują zapewne wyrażenia zwodnicze, co nie jest zgodne z zasadami przyjętymi w Wikipedii.
Rekonstrukcja bitwy o Berlin z 1945 roku na terenie Twierdzy Modlin
Rekonstrukcja bitwy o Berlin z 1945 roku na terenie Twierdzy Modlin
Czescy rekonstruktorzy regenerujący armię austriacką w czasie bitwy przy Austerlitz
Rekonstrukcja – względnie młode zjawa dotyczące szeregu działań związanych z odtwarzaniem wydarzeń historycznych. W Polsce nie ma coraz jednej, przypisanej mu nazwy.
Określana jest nazwami: odbudowa militarna, sztuka teatralna bitwy, festyn wiekopomny, występ historyczne itp.
Wydaje się niemniej, iż nauka zawodu odbudowa, praktyczny jest najczęściej.
Spis treści
//
Skutek działania
Drużyna Wikingów najemników, gromada rekonstrukcji historycznych z Bielska-Białej, 2007
Rzymski legionista z grupy rekonstrukcyjnej powstałej na Uniwersytecie im. Marii Skłodowskiej-Curie w Lublinie, odwołującej się do tradycji Legio XIIII GMV – Festyn Archeologiczny w Biskupinie – dwanaście miesięcy 2006
Sens takich przedstawień ma swoich zwolenników i krytyków. Zasadnicza niezgodność dotyczy wpływu na rozumienie historii przez najmłodszych. Azaliż wpływa to na ich ochota historią, azaliż wręcz odwrotnie, powoduje iż zapadają im w głowę czarno-białe schematy rodem z bajek.
Ponieważ rośnie numer osób uczestniczących w rekonstrukcjach nie ulega wątpliwości, iż jest to przede wszystkim świetna zabawa.
Grupy rekonstrukcyjne
Członek Grupy Rekonstrukcji Historycznej 3 Baszta Grolman z Poznania (Międzyrzecki Strefa Ustabilizowany – Pniewy, festyn – maj 2006 r.)
Na świecie od dawna panuje popularność na uczestniczenie w rekonstrukcjach. Ze względu na ostre prawo, które grupy samie sobie narzucają, dotyczące wierności broni i ubiorów z oryginałem, jest to dosyć drogie bakcyl. W Polsce również powstało mnogość grup zajmujących się inscenizowaniem bitew. Oficjalną nazwą nadawaną takim grupom jest wspólnota rekonstrukcji historycznej (w skrócie GRH).
Tworzone grupy składają się w większości wypadków z osób pochodzących na ogół z jednej miejscowości i okolic. Wybierają charakter działania, jeśli chodzi o konkretnej epoki, a niekiedy poniekąd konkretnej formacji wojskowej (np. GRH-2 pułk szwoleżerów itp.). Z reguły spętany jest z wydarzeniem, które odbyło się kędyś plus minus miejsca zamieszkania, ewentualnie zamkiem azali twierdzą które guzik z pętelką “są wobec ręką”. Nie jest to prawo, w Polsce istnieją także grupy rekonstrukcyjne Indian, z których każda, a jakżeby w inny sposób, odpowiada innemu plemieniu: Apaczów, Komanczów itd. Iks członek grupy podlegający jest do samodzielnego zdobywania ekwipunku: inaczej strojów z epoki, uzbrojenia itp. Część elementów poniekąd sami wykonują na podstawie dostępnych źródeł historycznych. Członkowie muszą być wyposażonym dużą wiedzą na materia ubioru i uzbrojenia z danego okresu. Na Zachodzie rozwinął się nader rentowny wymiana handlowa, dokąd wolno dochrapać się w tym momencie mało co pełnia. Np. pełny ubiór żołnierza z epoki napoleońskiej kosztuje ok. 5 tys. zł. Nawiasem mówiąc, w Polsce praca wielu warsztatów kowalskich przestawiła się na produkcję starej broni i pracuje pełną parą aby ulżyć stale rosnące zapotrzebowanie.
Podstawowym zadaniem grup jest projekcja wydarzeń historycznych w formie widowiska. Gros z nich to działania nie nastawione na przychód, cieszące się poparciem lokalnych władz jak działania o dużej wadze promocyjnej na rzecz okolicy. Istnieją także wyspecjalizowane grupy, które wolno wypożyczyć do uświetnienia prywatnej azaliż firmowej imprezy. Część grup prowadzi specjalne treningi władania bronią białą, dokąd częstokroć dochodzi do pojedynków. Ewenementem jest słynna na świecie kraj nad wisłą zawodowa wspólnota kaskaderska specjalizująca się w odtwarzaniu niebezpiecznych scen. Zaiste w strojach z epoki. Jej członkowie maja za sobą niejeden listwa w filmach historycznych.
Przypowieść rekonstrukcji w Polsce
Jakkolwiek popularność na to swoiste bakcyl przyszła z całą pewnością z zachodu to zupa “nieśmiałe” rekonstrukcje odbywały się natychmiast w PRL.
Same bitwy nie wyczerpują skali zjawiska. Rekonstrukcje odbywają się w Biskupinie, rekonstrukcją były ponadto próby przepłynięcia Wisły na tratwie (zbudowanej wg danych historycznych) itp.
Rekonstrukcje dziś
Zobacz też
Kategorie: Dryg • Przypowieść wojskowościUkryte kategorie: Artykuły do zintegrowania • Artykuły z wyrażeniami zwodniczymi
Uprawianie ogródka w charakterze jedno z hobby
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
na myśl hobby
Hobby (hobby, katusze. skoczek) – akt wykonywana na rzecz relaksu w czasie wolnym od obowiązków. Być może wiązać się ze zdobywaniem wiedzy w danej dziedzinie, doskonaleniem swoich umiejętności w pewnym określonym zakresie, bądź również co więcej z zarobkiem — głównym celem pozostaje jakkolwiek rozkosz płynąca z uprawiania hobby.
Hobbyści-amatorzy liczni są w niektórych dziedzinach nauki, np. owadoznawstwo, nauka o roślinach, nauka o zwierzętach, przyczyniając się do ich rozwoju. Mnóstwo dyscyplin naukowych zawdzięcza swoje początki hobbystom, np. rzeczpospolita polska trichopterologia rozwijana była przez Józefa Dziędzielewicza.
Przykładowe rodzaje hobby:
Zobacz też
Kategoria: Zamiłowanie
